Kino oczami Cunk to już trzecia produkcja Netflixa z Philomeną Cunk w roli głównej. Diane Morgan po raz pierwszy wcieliła się w tę rolę w 2013 roku w programie komediowym Charlie’ego Brookera dla BBC, ale dopiero z biegiem lat doczekała się własnych spin-offów. Z kolei globalną rozpoznawalność zyskała dzięki serii Świat oczami Cunk, która jako pierwsza pojawiła się w serwisie streamingowym. Teraz oberwie się historii kina. Czy doszło do zmęczenia materiału?
Philomena Cunk wyrusza w pełną rozmachu podróż przez historię kina, wprawiając po drodze w konsternację ekspertów filmowych. Dziennikarka nie odpuści żadnego tematu. Skąd wzięło się kino? I dlaczego? Czego od nas chce? I dlaczego nie może nam tego powiedzieć?
Jeśli myślicie, iż Kino oczami Cunk poszerzy waszą filmową wiedzę, to muszę was rozczarować. Chyba iż nie wiedzieliście, iż muzyczny hit Pump ab das Bier był kręcony na taśmie IMAX 70 mm. Serial skupia się wyłącznie na samych najważniejszych punktach w historii kina, których większość widzów powinna być już świadoma. Trochę szkoda, iż nie pokuszono się o coś mniej szablonowego. Filmy zagraniczne są sprowadzone do „tych z napisami” i skupiamy się jedynie na moment na Kurosawie. Jednocześnie lata sześćdziesiąte, dziewięćdziesiąte czy dwutysięczne dostają tak mało czasu, iż w porównaniu z innymi dekadami są praktycznie pominięte. Nie ma tu też wystarczającej odwagi, by wyśmiać współczesne produkcje Hollywood.
Jednocześnie komediowy serial ogląda się z przyjemnością. Wszystko oczywiście zależy, jak bardzo polubicie humor Philomeny Cunk, ale ja, znając tylko fragmenty jej poprzednich serii, stałem się wielkim fanem konwencji. Najśmieszniejsze sceny mają miejsce przy konfrontacji dziennikarki z krytykami filmowymi, scenarzystami czy reżyserami. Absurdalne dyskusje z Michaelem Bay’em czy krytykiem BBC Markiem Kemrodem uważam za komediowy szczyt tego dzieła.
Pierwszy raz w historii produkcji z Philomeną Cunk dla Netflixa nie jest to film, a serial składający się z sześciu około piętnastominutowych odcinków. Obejrzałem wszystkie za jednym razem, więc nie zrobiło to dla mnie dużej różnicy. Muszę jednak przyznać, iż poziom odcinków jest nierówny.
kadr z serialuPierwsze dwa, Pierwszy strzał i Słodki dźwięk sukcesu, są świetne. Twórcy mają duże pole do popisu przy kinie niemym i początkach kina. Odcinki skupiające się na kinie powojennym i Nowym Hollywood mają swoje momenty, ale udanych żartów jest jakoś mniej i zmienia się to bardziej w zwykły dokumentalny film o historii kina z elementami komedii niż satyrę w formacie mockumentary. Ostatnie dwa, Najblichtrzejszy blichtr i Czas Hollykalipsy, opowiadające o blockbusterach, erze wypożyczalni wideo i sztucznej inteligencji w kinie, odzyskują utracony urok początkowych odcinków.
Jest tu pewien paradoks, bo z jednej strony chciałoby się, by seria była dłuższa i wyśmiewała więcej etapów historii kina, a z drugiej strony widać, iż już choćby przy tych sześciu odcinkach żarty zaczynają się powtarzać, przy czym niektóre z nich, jak celowe przekręcanie nazw filmów, staje się bardziej irytujące niż zabawne, kiedy ma to miejsce szósty czy siódmy raz.
Kino oczami Cunk to miły sposób na zabicie czasu. Seria trwająca łącznie półtorej godziny z pewnością wielokrotnie was rozbawi, a być może czegoś nas nauczy. W to drugie jednak wątpiłbym. Sądzę, iż był potencjał na więcej, ale zarówno fani kina, jak i Cunk powinni znaleźć tu coś dla siebie.
Fot główna: Financial Times
















