Kiedy sąsiad zapukał do moich drzwi o dziesiątej wieczorem, w dłoni trzymał obcy klucz. Byłam sama w kuchni, zmywałam naczynia po długim, męczącym dniu, marząc jedynie o ciszy. Gdy otworzyłam drzwi, stał na progu i patrzył na mnie nieco dziwnie.
To nie jest twój klucz? zapytał.
Spojrzałam na metalowy klucz w jego dłoni. Był łudząco podobny do mojego.
Nie odpowiedziałam. Mój mam tutaj.
Pokazałam mu swój klucz.
Zmarszczył brwi.
To dlaczego ten otwiera twoje drzwi?
Na początku myślałam, iż żartuje, ale jego twarz była śmiertelnie poważna.
Jak to, otwiera?
Pół godziny temu powiedział widziałem kobietę, jak wchodziła do środka. Myślałem, iż to ty, ale potem zobaczyłem cię na balkonie.
Serce zaczęło mi nagle walić w piersi.
Od dwóch lat mieszkam sama. Po rozwodzie postanowiłam, iż już nigdy nie będę musiała znosić cudzych przyzwyczajeń, obcych hałasów ani obcych kluczy.
Jak wyglądała? zapytałam.
Ciemne włosy około czterdziestki miała torbę.
W tym momencie poczułam zimny dreszcz na plecach. Nikt oprócz mnie nie miał klucza do tego mieszkania.
Poza jedną osobą.
Byłym mężem.
Ale przecież wyprowadził się dwa lata temu. Klucz, który dostał ode mnie, miał mi oddać. Tak przynajmniej twierdził.
Jesteś pewien, iż weszła tutaj? spytałam.
Widziałem dokładnie powiedział sąsiad. Nacisnęła klamkę i weszła.
Odwróciłam się do drzwi za sobą. W mieszkaniu było cicho.
Zbyt cicho.
Poczekaj tu powiedziałam.
Ale on pokręcił głową.
Nie zostawię cię samej.
Weszliśmy powoli. Salon wyglądał dokładnie tak samo jak zawsze. Lampa świeciła tak, jak ją zostawiłam.
Ale na stole stało coś, czego tam wcześniej nie było.
Szklanka.
Moja własna szklanka.
Była w niej woda.
Zatrzymałam się nagle.
Nie piłam wody wyszeptałam.
Sąsiad podszedł i dotknął szklanki.
Ciepła.
W tej chwili z korytarza dobiegł delikatny szmer. Jakby ktoś przesunął coś na podłodze.
Zamarliśmy.
Ktoś tu jest? zawołał sąsiad.
Brak odpowiedzi.
Poszedł pierwszy. Ja szłam tuż za nim. Drzwi do sypialni były uchylone.
Słyszałam głośne bicie własnego serca.
Sąsiad otworzył drzwi gwałtownie.
Pokój był pusty.
Ale drzwi do szafy były otwarte.
Moje ubrania były poruszone.
Na łóżku leżało coś małego.
Koperta.
Podeszłam i wzięłam ją do ręki. Na niej widniało tylko jedno imię.
Moje.
Otworzyłam ją drżącymi palcami.
W środku była kartka.
Jedno zdanie.
Jak będziesz gotowa, wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Pismo było znajome.
Były mąż.
Sąsiad popatrzył na mnie pytająco.
On ma klucz?
Pokręciłam powoli głową.
Nie powinien.
Usiadłam na łóżku, próbowałam uporządkować myśli. Ostatni raz widziałam go przy sądzie. Był spokojny, aż za bardzo.
Nawet wtedy mi powiedział:
Jeszcze będziesz ze mną rozmawiać.
Pomyślałam, iż gada bzdury.
A jednak ktoś był w moim domu. Siedział przy moim stole. Pił z mojej szklanki. Przetrząsał moją szafę.
Sąsiad stał w drzwiach, patrzył na kartkę.
To nie jest normalne.
Wiem.
Nagle przypomniałam sobie o szafce przy wejściu. Otworzyłam ją. Trzymałam tam zapasowy klucz.
I nie było go.
Wtedy mnie olśniło i przeszył mnie lodowaty strach.
On nie dorobił kopii.
On nigdy mi nie oddał klucza.
A ja mu uwierzyłam.
Sąsiad powiedział cicho:
Chyba czas zmienić zamek.
Spojrzałam jeszcze raz na kartkę.
Potem podarłam ją na pół.
Nie powiedziałam. Chyba czas zmienić coś więcej.
