Byłam kiedyś w związku z moim chłopakiem przez dwa lata. Poprosił mnie o rękę, a ja oczywiście się zgodziłam. Jednak zdziwiło mnie, iż nie spieszył się z przeprowadzką do wspólnego mieszkania.
On mieszkał w trzypokojowym mieszkaniu swoich rodziców w Warszawie, a ja w pokoju akademickim. Uważałam, iż bardzo ważne jest zamieszkać razem przed ślubem, aby sprawdzić się nawzajem i przyzwyczaić do siebie w codziennym życiu. Powiedziałam o tym mojemu narzeczonemu, ale udawał, iż nie rozumie. Los jednak się uśmiechnął jego rodzice musieli wyjechać na dwa tygodnie i mogliśmy w tym czasie mieszkać razem.
Starałam się być idealną gospodynią. Gotowałam, sprzątałam, pilnowałam porządku. Każdego dnia raczyłam narzeczonego smakołykami, robiłam wszystko, żeby mu się podobało.
Pozostał jednak jeden ale. Poprosiłam go, żeby odkurzył dywan, a on odparł, iż nie zamierza wykonywać kobiecych obowiązków. Stwierdził, iż w ich rodzinie mężczyzna dba o sprawy finansowe, a nie pomaga żonie. Zamilkłam, mając nadzieję, iż gdy zamieszkamy razem, to się zmieni.
Do powrotu jego rodziców wysprzątałam całe mieszkanie na błysk. Chciałam zrobić dobre wrażenie. Upiekłam ciasto, przygotowałam kolację i wróciłam do domu.
Następnego dnia Sebastian powiedział mi, iż jego matka nie była ze mnie zadowolona. Okazało się, iż nie byłam odpowiednią gospodynią. Byłam naprawdę zaskoczona. Gdy pierwszy raz tam przyszłam, mieszkanie było znacznie brudniejsze. Dlaczego mnie obgadała? choćby moje wypieki nie przypadły jej do gustu, uważała je za niesmaczne. Poczułam się okropnie urażona.
Myślę, iż po prostu nie chciała, żeby jej syn się wyprowadził, dlatego mnie nie polubiła. Może znalazła dla niego inną kandydatkę… Dlaczego tak myślę? Po powrocie jego rodziców Sebastian stał się dla mnie chłodny i coraz rzadziej się widywaliśmy albo rozmawialiśmy. Nie wierzę już, iż kiedykolwiek odbędzie się nasz ślub.
Co o tym sądzisz?
