Karolina Wajda o ojcu Andrzeju Wajdzie w RDC
Pytana o najpiękniejsze wspomnienie z dzieciństwa związane z ojcem, Karolina Wajda zaproponowała, iż opowie "dziwną historię". - Byłam mała, miałam pewnie sześć albo siedem lat, ale już na tyle duża, iż uważałam, iż mogę stanowić o sobie. Pojechałam z tatą, już nie pamiętam, czy to był spacer, czy konie oglądaliśmy, w każdym razie był parking wysoko na szczycie jakiejś góry, nie miał barierek i kończył się przepaścią. Mój tata chciał wykręcić, czyli musiał cofnąć do krawędzi przepaści, [...] ale to nie była jakaś bardzo wąska droga, wszystko było w porządku. Niemniej jednak ja, jako dziecko, czułam się tak niepewnie, kiedy on cofał w kierunku przepaści, iż poprosiłam mojego tatę, czy pozwoliłby mi wysiąść z samochodu. Chciałam wysiąść, dlatego iż tak bardzo się bałam. Był to nieracjonalny strach [...] i mój tata bardzo się zdziwił, nie mógł tego zrozumieć, ale jednocześnie w szalenie serdeczny sposób pozwolił mi wysiąść, nie dając mi odczuć, iż krzywdzę jego dumę czy jakieś głupie ludzkie uczucia, które czasami mogą się pojawić. Dał mi wolność, nie uznał tego za brak wiary w niego. To było dla mnie bardzo ważne przeżycie. To śmieszne, jak to może być istotne - opowiedziała. Wskazała, iż chwila ta, "dzięki niezwykłej wrażliwości, delikatności, kulturze ojca, stała się dla niej siłą".
Mówiła również, iż jako mała dziewczynka była oczkiem w głowie ojca, jednak krótko czuła się "jak księżniczka". - Potem zaczął mnie traktować już bardziej po partnersku, razem tresowaliśmy psa, chodziliśmy na spacery - zaznaczyła.
Dodała, iż o tym, iż jej ojciec jest wybitnym reżyserem, wiedziała od najmłodszych lat. - Byłam tresowana w domu przez moją babcię i mamę, iż muszę zachowywać się godnie, nie mogę na przykład wystawiać języka, jadąc na tylnym siedzeniu w samochodzie, do tych, którzy jadą za nami, i robić głupich min, muszę się przyzwoicie zachowywać, dlatego iż moje zachowanie w pewnym sensie nie świadczy tylko o mnie, nie jestem anonimowa, iż pozostało ktoś, właśnie mój ojciec, i muszę się zachowywać godnie, bo jestem jego córką. Bardzo się starałam. Najtrudniej mi było w wieku nastoletnim, ale zawsze miałam to w głowie - podkreśliła.
"Nikogo podobnego nigdy w życiu nie spotkałam"
Pytana o to, czy w swoim życiu szukała mężczyzn na wzór ojca, Wajda odpowiedziała: "chciałabym móc szukać, ale to jest nie do znalezienia". - Nikogo podobnego nigdy w życiu nie spotkałam, kto by łączył chociażby dwie lub trzy jego cechy. [...] Ja szukałam może troszkę tego, czego nie miałam u ojca, czyli dla mnie było bardzo ważne w relacjach z moimi partnerami, żeby być najważniejszą sprawą w ich życiu. Osobą najważniejszą, ale nie tylko osobą, ale również sprawą. Dlatego iż w życiu mojego ojca odnosiłam wrażenie, iż nie byłam najważniejszą sprawą, iż najważniejszą sprawą była jego twórczość. I nie mam o to żalu zupełnie - taka kolej rzeczy, jak się jest dzieckiem artysty - opowiedziała.
- Może też, dzięki Bogu, nie przysparzałam aż takich wielkich problemów, nie byłam ciężko chora, kiedy rzeczywiście automatycznie dziecko staje się najważniejszą sprawą [...]. W związku z tym miałam jasność, iż jednak przede wszystkim praca zawodowa, która łączyła się z jego pasją i twórczością, iż to jest absolutnie pierwsze miejsce w jego życiu. Natomiast czułam, iż jestem bardzo, bardzo istotną osobą w jego życiu w sferze emocjonalnej, która zresztą bardzo była pozamykana. Myślę, iż w partnerach szukałam tego poczucia, iż ja jestem najważniejsza - podkreśliła.
POSŁUCHAJ CAŁEJ ROZMOWY NA RDC.PL
Przypomnijmy, iż od poniedziałku do piątku, o godz. 17:30, aż do 31 grudnia na antenie Polskiego Radia RDC słuchać można cyklu "Wszystkie filmy Andrzeja Wajdy". W audycji Klaudia Obrębska wraz z zaproszonymi gośćmi - filmoznawcami, krytykami filmowymi, historykami - przygląda się kolejnym etapom twórczości reżysera.
