Odejdź ode mnie! krzyknęła Julia do Marii, która płakała. Ułóż sobie życie bez niego!
Ale Marek jest moim mężem. Wychowujemy córkę. Nie możesz zbudować swojego szczęścia na cudzej krzywdzie.
Nie zaczynaj! Nie da się żyć bez uczuć. To nie Marek zostawia dziecko, tylko ty. Nie mam nic przeciwko temu, żeby spotykał się z córką.
Julia odwróciła się i odeszła. Tego wieczoru Marek postanowił wszystko zakończyć. Spakował rzeczy i opuścił Marię. Błagała go, żeby nie robił głupstw. Postanowiła dowiedzieć się, co takiego ma w sobie jej rywalka, czego ona nie ma.
Nie mogę już z tobą być. Nic mnie już nie obchodzi. To nie jest to samo, co z Julią. Zacząłem naprawdę żyć dopiero z nią.
Minęło kilka miesięcy. Na początku Maria nie mogła się pozbierać. Ale później zrozumiała, iż musi iść dalej, choć jest jej bardzo ciężko. Jej córka rośnie. Maria z wykształcenia jest ekonomistką.
Postanowiła spróbować znaleźć pracę jako księgowa. Podczas rozmowy kwalifikacyjnej dyrektor firmy był wyraźnie dla niej uprzejmy. Docenił jej poczucie odpowiedzialności oraz chęć samorozwoju. Na szczęście mama Marii zgodziła się opiekować wnuczką, gdy ona będzie pracować.
Maria skupiła się na karierze, a życie osobiste odłożyła na później. Po kilku latach ciężkiej pracy okazała się świetną pracownicą, a niedługo została zastępcą dyrektora.
Jedynym mężczyzną, z którym Maria często rozmawiała, był jej szef, Franciszek. Był bardzo uprzejmy i wyrozumiały. Maria poczuła do niego sympatię, ale wiedziała, iż ma żonę i dzieci, więc nie pozwalała sobie na żadne myśli.
Z czasem jednak okazało się, iż Franciszek czuje do niej coś więcej. Pewnego dnia powiedział jej wprost, iż gotów jest odejść od żony i od dawna ją kocha. Zapewnił, iż nie zamierza zaniedbywać dziecka.
Bolesne doświadczenia z przeszłości długo nie dawały Marii spokoju. Nie wiedziała, co robić.
Wciąż miała w pamięci to, co kiedyś powiedziała kochance swojego męża: Nie zbudujesz swojego szczęścia na czyimś nieszczęściu.
Ale Franciszek nie rezygnował. Z biegiem czasu ich relacja zaczęła przypominać coś więcej niż tylko współpracę. Franciszek wielokrotnie powtarzał jej, iż nie kocha swojej żony, iż ich ślub był błędem i iż ranią siebie nawzajem tą obojętnością. Mimo to Maria trwała w swoim postanowieniu. Słyszała rozmowę Franciszka z jego żoną i dobrze wiedziała, przez co ona przechodzi. Maria nie chciała rozbić rodziny. Wiedziała, iż spotkanie z żoną Franciszka jest tylko kwestią czasu i bardzo tego się bała. I rzeczywiście, pewnego dnia po pracy zauważyła kobietę zmierzającą w jej stronę. Od razu wiedziała, kim jest.
Gdy podeszła bliżej, kobieta zatrzymała się, wyraźnie zaskoczona. Była blada.
To ty? zapytała.
Tak, ja odpowiedziała cicho Maria. Przed nią stała Julia.
Julia zaczęła przekonywać Marię, iż miała rację już dawno temu: Nie da się zbudować swojego szczęścia na cudzym cierpieniu.
Przypomnij sobie, co wtedy mi powiedziałaś! rzuciła Maria chłodno.
Tak, myliłam się. Nie miałam prawa zabierać ci męża. Życie jest jak bumerang wszystko do nas wraca. Ale proszę, nie zabieraj mi Franciszka. Nigdy nikogo nie kochałam tak mocno jak jego. To dla niego zostawiłam twojego męża. Nie umiem bez niego żyć. Byłaś już w tej sytuacji, wiesz, jak to boli. Musisz mnie zrozumieć. Poza tym masz dziecko.
Zamknij się! przerwała jej Maria.
Maria nie chciała mścić się na dawnej rywalce, zwłaszcza iż chodziło o Julię. Jednak Franciszek potrafił ją przekonać, iż ma prawo do własnego szczęścia.
Mario, jeżeli zostanę z Julią, wszyscy troje będziemy nieszczęśliwi: ja, ty i ona. To się nie zmieni. Nie kocham jej, szczerze mówiąc, chyba nigdy nie kochałem. Dałem się przekonać, a ona nie odpuszczała. Bez względu na wszystko i tak ją zostawię.
Maria przemyślała wszystko i uznała, iż Franciszek naprawdę byłby z Julią nieszczęśliwy. I czyjej byłoby lepiej? choćby jeżeli zostałby z żoną, ona sama czułaby się źle. Postanowiła więc, iż da sobie i jemu szansę na szczęście.
Dziś, pisząc te słowa, wiem, iż najważniejsze to szanować swoje uczucia, ale też nie ranić przy tym innych. Życie naprawdę jest jak bumerang wraca do nas to, co dajemy innym. Ale czasem trzeba pozwolić sobie na szczęście, choćby jeżeli ktoś inny musi się z tym pogodzić.
