Joanna Leśnierowska | Konserwacja…? Prezerwacja…? Reaktywacja …? czyli kilka słów o przedłużaniu życia performansu …

Wykład z cyklu Uniwersyteckich Wykładów Otwartych,
kurator: prof. Stefan Ficner
18 marca 2026, godz.18.00
Atrium UAP, ul. 23 Lutego 20

Trwa w najlepsze globalny performatywny zwrot i choreograficzny boom w muzeach i galeriach sztuki. Coraz częściej także perfomansy trafiają do stałych kolekcji prestiżowych instytucji. Coraz intensywniej także kustosze kolekcji i konserwatorzy pytają zatem: co z tym fantem zrobić? Efemeryczne z natury performatywne prace podważają założenie, iż dzieło sztuki może być trwałe, statyczne i „konserwowalne”. Co więcej, tradycyjnie pojmowana konserwacja zbyt często pomija niematerialne aspekty przekazu dziedzictwa, niezbędne dla zachowania performansu: transmisję pamięci, umiejętności, technik, przekazywanie wiedzy utajonej i z ciała na ciało. Ponieważ performans materializuje się jedynie w krótkim wymiarze czasowym, a tym samym odmawia jakiejkolwiek trwałej, materialnej manifestacji, jego konserwowalność wydaje się wielu wykraczać poza granice możliwości.

Czy można zatem konserwować performans, a jeżeli tak, to w jaki sposób? Oraz co oznacza konserwacja performansu w jego poszerzonym spektrum? Umieszczenie konserwacji obok performansu stanowi intrygujący punkt wyjścia dla badań teoretycznych i praktycznych, które prowadzone są od blisko dwu dekad w wielu badawczych zespołach na świecie.

Moich kilka słów jako wprowadzenie do tego szerokiego tematu badan i praktyk bazować będzie na doświadczeniu pracy zarówno w jednym z takich zespołów (w ramach grantu w Uniwersytecie Sztuki w Bern, CH) jak i w ramach mojej własnej pracy twórczej (Projekt Yanka Rudzka).

Joanna Leśnierowska – dramaturżka wizualna, choreografka i kuratorka tańca. Absolwentka teatrologii, jedna z pierwszych profesjonalnych krytyczek tańca w Polsce. W latach 2004–2021 związana z poznańską Art Stations Foundation, gdzie kuratorowała program Stary Browar Nowy Taniec – jeden z kluczowych ośrodków rozwoju choreografii współczesnej w Europie Środkowo-Wschodniej.

Równolegle do pracy kuratorskiej Joanna rozwija własną praktykę dramaturgiczną i choreograficzną, koncentrującą się na relacjach między ruchem, światłem, obrazem i percepcją. Interesuje ją taniec jako narzędzie myślenia, widzenia i tworzenia znaczeń – oraz wizualność jako aktywna, sprawcza warstwa performansu. / www.lesnierowska.com