Kilka lat temu mój przyjaciel, Marek Nowak, zdecydował się na ślub. Muszę przyznać, iż wytrzymał naprawdę długo Marek miał już trzydzieści trzy lata. Zawsze był typem samotnika, wiecznie powtarzał, iż ma własne mieszkanie, dobrą pracę i nie potrzebuje rodziny. Wizyty u rodziców, tygodniowe zakupy spożywcze, wspólne rodzinne uroczystości nic z tych rzeczy nie było dla niego. Gdy znajomi i bliscy żartowali, Marek uparcie powtarzał:
Mam swoje cztery kąty, etat w firmie, po co mi żona? Radzę sobie sam. Poza tym mam wiernego psa Bajkę. Mieszkamy razem i niczego nam nie brakuje. Kobiety? Jednego dnia są, drugiego nie ma.
Ale jak to w życiu bywa, każda historia kiedyś się zmienia. I Marek w końcu wpadł po uszy. Wszystko przez jedną kobietę. Sprytna była specjalnie trzymała go na dystans, co tylko podsycało jego ciekawość. Miała na imię Jagoda, spotkali się przypadkiem w kawiarni w Warszawie. Była po rozwodzie, nie miała dzieci i miała dwadzieścia dziewięć lat.
Spotkali się ponownie kilka dni później. Jagoda zaczęła czasem nocować u Marka, a potem jej ubrania stopniowo zadomowiły się w jego szafie. Nim się spostrzegł, już mieszkali razem. Pamiętam ten wieczór, gdy siedzieli razem w kuchni, pili herbatę, a ona nagle rzuciła:
Wiesz, Marku, wspominałeś już parę razy o ślubie. W sumie, chyba powinnam się zgodzić.
Marek próbował sobie przypomnieć, kiedy to miało miejsce, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Nie mógł temu zaprzeczyć, próbował się wymigać, ale Jagoda zmieniła temat na przygotowania do wesela.
Czuł, iż coś wymyka się spod kontroli, ale dał się ponieść. I tak, prędzej czy później trzeba się ustatkować. Zresztą, Jagoda wydawała się dobrą partią. O wolności mógł już zapomnieć.
Pierwszy rok życia małżeńskiego był naprawdę dobry, poza drobnymi nieporozumieniami, które od czasu do czasu pojawiały się w ich domu. Jagodzie nie podobało się, iż Marek czasem wracał późno, zdarzało się, iż był po procentach. Ona, z kolei, wciąż utrzymywała kontakt z byłym mężem i opowiadała mu o swoich problemach z obecnym. Markowi bardzo się to nie podobało.
Jagoda tłumaczyła się, iż trzeba być życzliwym dla ludzi. Pewnego razu Marek świętował imieniny szefa w pracy i oczywiście wrócił do domu na rauszu. Położył się w drugim pokoju i usłyszał, jak żona rozmawia z Bajką:
Ach, ty spryciulo. Całymi dniami tylko jesz i śpisz. Nic innego nie potrafisz, tylko spać i jeść. W sumie jesteś mądrzejsza od pana. Nie mówisz, ale wszystko rozumiesz. On nie potrafi nic zrozumieć. Jak można tak żyć?
Marek chciał już wstać, wejść i powiedzieć jej, co o tym wszystkim myśli. Ale sprawy potoczyły się inaczej.
Znowu przyszedł pijany. Ty też nie znosisz tego zapachu, co? Coraz częściej wraca podchmielony. Mam tego dosyć. Czasem żałuję, iż za niego wyszłam. Na początku wydawał się w porządku, a okazał się draniem. Mój były mąż był o wiele lepszy. Nie pił, zarabiał porządnie. Po co go zostawiłam? No dobrze, parę razy mnie zdradził, ale kto nie popełnia błędów? Potrafił się pięknie tłumaczyć, obsypywał prezentami. przez cały czas mnie namawia, żebym wróciła. Co mam zrobić, Bajka? Wszystko teraz zależy od ciebie. Daj mi tylko jakiś znak.
Wtedy Marek wszedł do pokoju, przywołał do siebie psa i spojrzał prosto w oczy żonie:
jeżeli myślisz, iż marzyłem o rodzinie, to się mylisz. Nie potrzebuję żony. Zwłaszcza takiej jak ty. To ty wprowadziłaś się do mojego mieszkania. Nie mogę na ciebie patrzeć. Masz godzinę, żeby zebrać swoje rzeczy. Twój były pewnie na ciebie czeka. Zresztą, idź gdzie chcesz. A jutro idziesz złożyć pozew o rozwód.
Jagoda zamiast wyjść z godnością, rozpłakała się, zaczęła go przepraszać i obwiniać, iż jest zimny jak lód. Marek pozostał jednak nieugięty. Wyrzucił ją z mieszkania. Przed kamienicą zamówiła taksówkę, wsiadła i odjechała w nieznanym kierunku.
