Jestem absolut przekonany, iż nie mamy żadnego obowiązku utrzymywać mojego szwagra i jego rodziny ani zapewniać im mieszkania. Już na wstępie chcę zaznaczyć, iż trzypokojowe mieszkanie, w którym mieszkamy, jest moją własnością kupiłem je w tragicznym stanie jeszcze zanim się ożeniłem. Wyobraźcie sobie, iż drzwi wejściowe były tylko oparte o framugę dosłownie, wisiały na słowo honoru. Najważniejsze było jednak to, iż cena była atrakcyjna, a resztę mogłem robić stopniowo sam. Ale nie o tym chciałem dzisiaj pisać.
Kiedy poznałem moją żonę, w dwóch pokojach miałem już zrobiony remont, choćby wstawiłem trochę mebli. Mieszkanie zyskało już wtedy swój klimat i było całkiem przytulne.
Moja żona, piękna i serdeczna, mieszkała w wynajmowanym lokum. Po kilku miesiącach znajomości zamieszkała ze mną. Po ślubie urządziliśmy jeden pokój jako dziecięcy. Najpierw urodził nam się syn, potem córka.
Wszystko układało się świetnie aż do pewnej chłodnej jesiennej nocy, kiedy naszą rodzinną idyllę przerwała teściowa. Pojawiła się z walizkami i łzami w oczach.
Mogę u was na trochę zostać? Mój syn przyprowadził jakąś dziewczynę do mojego mieszkania. Mam nadzieję, iż ułożą sobie życie i będą razem szczęśliwi… Nie zostanę długo, pomogę wam, odbiorę dzieci z przedszkola i szkoły, ugotuję. Nie mam nikogo poza tobą!
Była tak rozżalona, iż nie mogłem jej odmówić. Oddaliśmy jej największy pokój. Teściowa była już dawno na emeryturze i dotrzymała słowa, opiekowała się dziećmi, jednak do siebie nie wracała, bo jej młodszy syn urządzał tam sobie życie. Zamieszkał na stałe w jej kawalerce razem z nową, młodą żoną i dwójką dzieci jedno wspólne, a drugie z jej poprzedniego małżeństwa.
Jeszcze lata temu mój szwagier zaraz po maturze ożenił się z koleżanką ze szkoły. Teściowie wtedy sprzedali swoje mieszkanie, za pieniądze kupili sobie kawalerkę, a jemu mieszkanie dwupokojowe. Niestety, po czasie teść poważnie zachorował i zmarł.
Szwagier z pierwszą żoną doczekał się dwójki dzieci, ale potem się rozstali, a mieszkanie oddał rodzinie. Teraz jego pierwsza żona mieszka tam z nowym mężem i trzema dzieciakami. Po rozwodzie wrócił do matki, mówiąc:
Mamo, zamieszkam z tobą. Jestem wolny, marzę o nowym życiu! I jakoś to rozwiążę, znajdę coś dla siebie.
Ale wiadomo jak to bywa, nic nie poszło zgodnie z planem. Po kilku miesiącach sprowadził nową partnerkę do mieszkania matki.
Teściowa w każdy weekend przywoziła do nas jej wnuki z pierwszego małżeństwa i dzieci z drugiego istne szaleństwo.
Po roku powiedziałem teściowej, iż musi się zastanowić nad swoim mieszkaniem. Znowu rozpłakała się i wpadła w histerię.
Musiałem z szwagrem przeprowadzić poważną rozmowę czas, żeby opuścił mieszkanie po rodzicach. On jednak uparcie twierdził, iż nie ma gdzie pójść, dzieci na utrzymaniu, zarabia mało, nie stać go na wynajem. Co miałem zrobić?
Ostatnio relacje z teściową bardzo się pogorszyły. Wracając z pracy, nie mogłem się doczekać, aż zrobię coś dla siebie. Postanowiłem porozmawiać szczerze z żoną. Albo sprawa mieszkania dla jej matki się rozwiąże, albo składam pozew o rozwód.
Moje słowa kompletnie zszokowały żonę. Nie wiedziała, gdzie matka miałaby się podziać, bo przecież nie wyrzucimy jej na bruk.
Zaproponowałem, żeby matka wynajęła sobie mieszkanie mamy przecież na to pieniądze. Ale teściowa absolutnie nie chciała słyszeć o wynajmie i powiedziała, iż powinniśmy wynająć dwupokojowe mieszkanie szwagrowi i jego rodzinie, a ona chce wrócić do siebie.
Odebrałem to jako szczyt bezczelności i jasno dałem do zrozumienia, iż jeżeli teściowa nie wyprowadzi się w ciągu tygodnia, jej rzeczy wyniosę za drzwi. Co mogłem zrobić inaczej?
Nie wydaje mi się, żebyśmy byli zobowiązani utrzymywać rodzinę szwagra, a tym bardziej zapewniać im mieszkanie.
Dzisiaj, już z perspektywy czasu, wiem, iż trzeba jasno wyznaczać granice choćby wobec najbliższych. Pomoc rodzinie ma swoje limity. Wolność i spokój własnej rodziny są najważniejsze.
