IRON SAVIOR - Deathbringer (2026)

powermetal-warrior.blogspot.com 1 dzień temu

To już 30 lat istnienia jednego z moich ulubionych zespołów power metalowych, czyli iron savior. W tym czasie dorobił się 13 albumów i w zasadzie przez lata utrzymywali wysoki poziom artystyczny i naprawdę niezłe tempo jeżeli chodzi o wydawanie nowego materiału.Iron Savior to jeden z tych zespołów, na których nowe wydawnictwa czekam zawsze z wyjątkową niecierpliwością. Ekipa Peta Sielcka od lat należy do moich ulubieńców, a jej charakterystyczne połączenie klasycznego heavy metalu, melodyjnego power metalu i speedmetalowej dynamiki praktycznie nigdy mnie nie zawodziło. Dlatego też do najnowszego albumu „Deathbringer” podchodziłem z naprawdę dużymi oczekiwaniami. Niestety, tym razem pojawiło się pewne rozczarowanie. Nie jest to zła płyta, ba, to przez cały czas bardzo solidna porcja niemieckiego heavy/power metalu, ale w moim odczuciu ustępuje poprzedniemu „Firestar”. Trochę zabrakło pomysłów na kompozycje, które od pierwszego przesłuchania wbijałyby się w pamięć i stawały się wielkimi hymnami. Jest energia, są charakterystyczne riffy i rozpoznawalny wokal Peta, ale tym razem nie wszystkie utwory mają w sobie tę wyjątkową iskrę, do której przyzwyczaił nas zespół. Premiera odbyła się 13 listopada.

Pod względem instrumentalnym trudno mieć większe zastrzeżenia. Gitary brzmią odpowiednio rasowo, sekcja rytmiczna napędza całość z należytą dynamiką, a Piet Sielck pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych głosów niemieckiej sceny power metalowej. To muzyk, który doskonale wie, jak budować metalowe hymny, i przez cały czas potrafi nadać kompozycjom odpowiedni charakter. Produkcja również stoi na wysokim poziomie, a całość brzmi dokładnie tak, jak powinien brzmieć Iron Savior. Zabrakło ciekawych pomysłów, które rzuciłyby na kolana. Największy problem to nierówny materiał i ocieranie się w niektórych momentach o komercję.

Dobrze jest posłuchać współpracy Sielcka i Kurstnera. To jest filar tego zespołu i to jest dna Iron savior. Młodsza część zespołu w postaci basisty Optiza i perkusisty Klose wnosi świeżość. Wszystko jest tak jak być powinno, tylko jakość materiału nie jest na tak wysokim poziomie jak na poprzednich płytach z naciskiem na "Firestar".

Album rozpoczyna krótkie, klimatyczne intro „Shadows Of Neverness”, które wprowadza nas w charakterystyczny dla Iron Savior świat science fiction. Następnie otrzymujemy tytułowy „Deathbringer”, oparty na ciężkich riffach, mocnym refrenie i klasycznym power metalowym rozpędzie. To jak dla mnie najlepszy utwór na płycie. Mocny riff i nutką toporności przywołuje na myśl dokonania Udo czy Primal Fear. Szkoda, iż płyta nie jest w takim klimacie. Light In The Dark” to szybsza, bardziej dynamiczna kompozycja, w której wyraźnie słychać nawiązania do starszych płyt iron savior. Power metal w czystej postaci i trochę przypomina się też twórczość Gamma Ray.

The Creature’s Tale” przyciąga uwagę topornym motywem przewodnim, który znowu odsyła nas do płyt Udo. Niby wszystko jest w porządku, ale utwór niczym się też nie wyróżnia. To Boldly Go” tylko potwierdza słabszą dyspozycję zespołu. Jest to Iron savior, ale jakiś taki bez ikey, ognia i tej świeżości. Climbing Higher” przynosi sporo pozytywnej energii, podniosły refren i potencjał koncertowego hymnu. Mamy radosny hit, który trochę ociera się o komercję. Agresywny i bardziej zadziorny power metal dostajemy w "Dawn of Deliverance", który przypomina nieco stylistkę "Firestar". Gunslinger” kieruje nas w stronę klasycznego, nieco bardziej tradycyjnego heavy metalu, niestety znów wieje jakoś nudą i to taki utwór bez wyrazu. Never To Yield” wyróżnia się melodyjnością oraz przebojowym refrenem, natomiast „Forever And A Day” pokazuje bardziej podniosłe i monumentalne oblicze Iron Savior. Całość zamyka bonusowy cover „Fever” z repertuaru Judas Priest, któremu Niemcy nadają własny charakter, zachowując ducha oryginału.

Deathbringer” pozostawia lekki niedosyt, szczególnie iż od jednego z moich ulubionych zespołów zawsze oczekuję czegoś wyjątkowego. Album wypada nieco słabiej od poprzedniego „Firestar”, a momentami przypomina czasy „Megatropolis” i „Dark Assault”. Zabrakło mi przede wszystkim kilku wielkich hitów, które na długo zapadałyby w pamięć. Mimo to Iron Savior przez cały czas prezentuje bardzo wysoki poziom, serwując solidną porcję melodyjnego heavy/power metalu. To wciąż jeden z najważniejszych zespołów w tym gatunku, a na kolejny album będę czekał z taką samą niecierpliwością. To mógł być kandydat do płyty roku, ale niestety Iron savior zalicza spadek formy.


Ocena :7/10

Idź do oryginalnego materiału