W komorze bezechowej (anechoic room) w Instytucie Maszyn Przepływowych Politechniki Łódzkiej prowadzone są badania nad adekwatnościami określonych częstotliwości generowanych przez maszyny latające. Psychoakustyczne oddziaływanie szumów oraz pojedynczych tonów na człowieka stanowi jedno z kluczowych zagadnień ekologii dźwięku (sound ecology).
Do komory ciszy weszłam po raz pierwszy tuż po pandemii COVID-19 i jeszcze przed rozpoczęciem wojny w Ukrainie. Mam wrażenie, iż w tej wyciemnionej przestrzeni – zwykle wypełnionej wyabstrahowanym wirem dronowego śmigła – krzyżują się dziś dwie trajektorie ludzkiej myśli i technologicznego pędu.
Z jednej strony: czuła, precyzyjna troska o jeden z najbardziej wrażliwych organów człowieka, ukierunkowana na poprawę jakości życia. Z drugiej: kierunek militarny oraz inżynierska praca nad technologiami mającymi uczynić drona niemożliwym do wykrycia.
Obecnie badaniom poddawane jest śmigło typu DJI 3 – powszechnie stosowane w obszarach fotografii, monitoringu oraz zastosowań wojskowych. Na potrzeby eksperymentów jego rozmiar został zwiększony ponad dwukrotnie w stosunku do standardowego (maksymalna prędkość obrotowa: 1800 obr./min). Zabieg ten ma na celu adaptację wyników badań do przyszłych zastosowań w pojazdach latających, takich jak taksówki powietrzne.
DJI 3 stało się punktem wyjścia do powstania instalacji Piano–Drone. Pełni kluczową rolę jako komponent instrumentu-hybrydy – mechanizm napędzający i strukturalny trzon obiektu. Tworzy również warstwę taśmy, zrealizowaną podczas badań naukowych w postaci wielokanałowych rejestracji field recording.
Aleksandra Chciuk – artystka interdyscyplinarna i pianistka, tworząca na styku sztuki dźwięku, wizualności i choreografii. W swojej praktyce artystycznej bada zjawiska dźwiękowe oraz ich wpływ na stan umysłu i reakcje ludzkiego ciała. Analizuje psychologiczne i muzyczne relacje człowieka z naturą, technologią i architekturą przestrzeni. Wiele z jej prac opiera się na recepcji akuzmatycznej, którą traktuje jako narzędzie pogłębiania uważności i relacyjnego odbioru rzeczywistości. Chętnie pracuje kolektywnie. Jest założycielką kobiecego kolektywu Pełnia, współtworzy duet artystyczny z Kubą Krzewińskim oraz zespół Węże Kobro, w ramach którego zajmuje się muzyką swobodnie improwizowaną. Gra na fortepianie preparowanym, małych instrumentach, używa głosu. Ważnym wątkiem jej twórczości jest szeroko rozumiana partyturowość, w ramach której bada zależności między dźwiękiem a obrazem. W ostatnich pracach wykorzystuje procesy badań naukowych do uchwycenia zmian zachodzących w audiosferze oraz interpretacji ich znaczeń.
Absolwentka Łódzkiej Szkoły Filmowej. w tej chwili wykłada i prowadzi Pracownię Audiosfery na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Jej prace prezentowane były m.in. w Center for the Arts w Bostonie, Instituto Moreira Salles w São Paulo, Siddhartha Art Gallery w Katmandu, MSN i Zachęcie w Warszawie, Atlasie Sztuki oraz Muzeum Centralnym Włókiennictwa w Łodzi a także na festiwalach muzyki nowej, eksperymentalnej i sztuki mediów, takich jak Warszawska Jesień, Audio Art, Sanatorium Dźwięku, Instalakcje, Biennale WRO, Musica Moderna, Musica Privata, Spontaneous Music Festival i inne. W ostatnim czasie wydała dwa albumy fonograficzne: minor civilization (Antenna Non Grata) oraz Dwie strony (Szara Reneta).
