I tak BĘDZIEMY RAZEM, kochanie…

newsempire24.com 1 godzina temu

Wierzę, iż jeżeli to on jest mi pisany, miłość znajdzie sposób, by nas znów połączyć

Najgorzej znosiłam niedziele. W tygodniu mogłam rano wyjść z domu i wrócić dopiero wtedy, kiedy byłam już za bardzo zmęczona na wspominanie. W niedzielę budziłam się wcześnie i przez kilka sekund wydawało mi się, iż zaraz zapyta, czy robić kawę. Potem przypominałam sobie naszą ostatnią rozmowę. Raz próbowałam sobie wyobrazić, iż leży obok, i zorientowałam się, iż choćby w myślach omijam pytania, przy których kiedyś milkliśmy. Co bym zrobiła, gdyby wrócił naprawdę? Przytuliłabym go i odetchnęła z ulgą czy wreszcie powiedziałabym mu, dlaczego tak trudno było mi żyć obok niego pod koniec?

Poczułam, iż mogę mu opowiedzieć choćby o tym, czego w sobie nie lubię

Kiedy się poznaliśmy, zauważyłam, iż po rozmowach z nim wracałam do domu w dobrym humorze, choćby jeżeli rozmawialiśmy o sprawach, które mnie martwiły. Umiał przyjąć to, co mówiłam, bez natychmiastowego pocieszania. Czasem odpowiadał dopiero po chwili. Na początku te przerwy mnie peszyły. Później zrozumiałam, iż dawał sobie czas, żeby pomyśleć o tym, co usłyszał.

Zakochałam się też w rzeczach, których wtedy nie uważałam za ważne. W tym, jak w drodze do domu pytał, czy ma kupić pieczywo, a wracał z czymś słodkim, bo pamiętał, iż miałam trudne popołudnie. W tym, jak pierwszego dnia mojego urlopu pozwolił mi spać do południa i cieszył się, iż wreszcie odpoczęłam. Z takich drobiazgów ułożyło się we mnie przekonanie, iż spotkałam człowieka, z którym chcę przeżyć także te lata, kiedy większa część wspólnego życia to zwykłe dni.

Wciąż go kochałam, kiedy przestaliśmy umieć ze sobą rozmawiać

Pamiętam, jak któregoś dnia opowiedziałam przyjaciółce o wszystkim, co mnie gryzło, a potem wróciłam i na jego pytanie, jak się czuję, odpowiedziałam: „W porządku”. Bałam się, iż jeżeli powiem mu dokładnie to samo, obrazi się albo zacznie wyliczać moje błędy. On później przyznał, iż sam od dawna uważał na każde słowo. Mieszkaliśmy razem, a w najważniejszych sprawach oboje woleliśmy polegać na domysłach.

Kiedy powiedział, iż chyba powinniśmy się rozstać, spytałam, od jak dawna o tym myślał. Odpowiedział, iż przychodziło mu to do głowy już od jakiegoś czasu. Rozzłościłam się, bo od razu przypomniałam sobie wszystkie wieczory, kiedy mogliśmy spokojnie usiąść i porozmawiać. Dopiero dużo później dotarło do mnie, ile razy sama odkładałam podobną rozmowę. Bardzo chciałam, żeby nam się udało. Jednocześnie bałam się usłyszeć, jak bardzo przez ostatnie miesiące oboje czuliśmy się samotni.

Rozłąka dała mi czas, żeby usłyszeć samą siebie

Na początku wystarczył dźwięk wiadomości, żebym odruchowo sięgnęła po telefon. Raz zobaczyłam, iż to znajoma pyta, czy wyjdę na spacer. Chciałam odmówić, ale poszłam, a po drodze pierwszy raz od wielu dni śmiałam się do łez. Potem wróciłam do pustego mieszkania i zrobiło mi się smutno. Tamtego dnia zrozumiałam, iż mogę wciąż za nim tęsknić i mieć za sobą naprawdę udane popołudnie.

Z czasem łatwiej było mi odróżnić chwile, w których tęskniłam za nim, od tych, w których po prostu potrzebowałam czyjejś obecności. Czasem wystarczyło, iż zadzwoniłam do kogoś bliskiego. Innym razem wiedziałam dokładnie, czego mi brakuje. Chciałam usłyszeć jego głos, bo tylko on potrafił spytać mnie w ten swój łagodny sposób, czy już skończyłam się denerwować na cały świat. Wtedy pozwalałam sobie za nim zatęsknić. Następnego dnia zwykle znów miałam co robić.

Gdybyśmy spotkali się teraz, chciałabym poznać go na nowo

Zapytałabym go, co mu zostało w pamięci z naszych ostatnich miesięcy. Jestem ciekawa, czy ten wieczór, który dla mnie był przełomem, w jego wspomnieniach w ogóle się wyróżnia. Chciałabym mu powiedzieć, iż rozumiem dzisiaj więcej niż wtedy. I iż jeżeli mielibyśmy być razem, potrzebowałabym, żebyśmy oboje umieli zacząć rozmowę, zanim zaczniemy się siebie bać.

Wierzę, iż jeżeli to on jest mi pisany, miłość znajdzie sposób, by nas połączyć. Czasem wyobrażam sobie, iż spotkamy się przypadkiem i przez chwilę żadne z nas nie będzie wiedziało, od czego zacząć. Wtedy powiem mu po prostu, iż dobrze go widzieć. jeżeli odpowie, iż też chciał się ze mną zobaczyć, poproszę, żebyśmy usiedli gdzieś na kawę. Resztę chciałabym usłyszeć od niego.

Idź do oryginalnego materiału