– I co, on teraz będzie z nami mieszkał? – zapytał Igor swoją żonę, patrząc na syna…

I co, on teraz będzie z nami mieszkał? zapytał mój ojciec mamę, patrząc na mnie…

Zofia Nowak wróciła do domu i naprawdę się zdziwiła, gdy zobaczyła mnie w przedpokoju. Od dwóch lat mieszkałem z żoną osobno, odwiedzaliśmy się może dwa razy w miesiącu, zwykle tylko w weekendy. Tym razem pojawiłem się w środku tygodnia.

Stało się coś? zapytała od razu mama, zamiast przywitania.

Nie cieszysz się, iż mnie widzisz? próbowałem zażartować, ale zaraz zobaczyłem surowe spojrzenie mamy, więc powiedziałem: Rozstałem się z Martą.

Jak to się rozstałeś? mama mówiła poważnie.
Zawsze była twardą kobietą, nie przepadała za żartami. Pracowała przecież jako wychowawca w poprawczaku dla nieletnich, ta praca zmienia ludzi.

No… pokłóciliśmy się wybąkałem, starając się pokazać, iż nie mam ochoty rozmawiać na ten temat.

I co teraz? Po każdej sprzeczce z żoną będziesz uciekał do mnie? spojrzała mi prosto w oczy.

Rozwodzimy się! wypaliłem.

Mama wciąż patrzyła na mnie stanowczo, jakby domagała się dalszych wyjaśnień. Westchnąłem:

Chciała, żebym więcej pomagał w domu. Wracam z pracy, jestem zmęczony.

I nie mogłeś pomóc żonie? nie wsparła mnie, raczej skarciła.

Ona powiedziała mi to samo. Odpowiedziałem, iż kobieta powinna prowadzić dom, a facet zarabiać.

Gdzieś ty się takich głupot nasłuchał? mama traciła już cierpliwość.
Była zmęczona po pracy, chciała się tylko wykąpać, zjeść kolację z tatą i odpocząć, a tu ja z moimi żalami i jakimiś średniowiecznymi poglądami. Rodzice całe życie razem pracowali, wspólnie zajmowali się dziećmi i domem. Nigdy nie dzielili obowiązków na męskie i kobiece. A tu nagle ja wymyślam, iż jestem pan domu.

Odpowiedz! krzyknęła na mnie, iż aż się wzdrygnąłem. Podzielił się obowiązkami! Co, uważasz iż na polowania chodzisz, mamuta zdobywasz? Przecież oboje pracujecie, to oboje powinniście zajmować się domem. Może powiedziałeś jej, żeby się zwolniła z roboty i została gospodynią? Nie? To przestań wydziwiać. Czy kiedykolwiek widziałeś, żebyśmy z ojcem kłócili się o domowe sprawy? Bo rozum nam mówi, iż wszystko robimy na równi.

W tym momencie tata wrócił z pracy i widząc mnie, zapytał zaskoczony:

Co się takiego wydarzyło?

„Pytania mają takie same” pomyślałem, ale na głos powiedziałem:

Rozwodzimy się z Martą.

Jesteś głupi rzucił krótko ojciec i poszedł wyciągnąć zakupy z torby.

Andrzej, nasz syn to dureń powiedziała mama do ojca, opowiadając mu całą historię.

Więc on teraz będzie z nami mieszkał? tata zwrócił się do mamy, a potem do mnie:

Wiesz, skąd się wzięło słowo małżonek? Od współzaprzęg! Współzaprzęg to ten, kto razem z partnerem ciągnie rodzinny wózek, czyli dzieli obowiązki po równo. jeżeli jeden robi mniej, drugi musi nadrabiać kończy się to tak, iż albo jeden padnie, albo rozpadnie się cała rodzina.

Poczułem się nieco zawstydzony. Liczyłem na wsparcie rodziców, a oni byli przeciwko mnie. Potem zignorowali moją obecność, zajmowali się wspólnie rozpakowywaniem zakupów i przygotowaniem kolacji. Pokazali mi jasno, iż nie będą mnie niańczyć.

Patrzyłem na ich zgodę i nie mogłem zrozumieć, jak tacy stanowczy ludzie potrafią być dla siebie mili zupełnie jak dwa zające.

Na co czekasz? Idź się pogódź z Martą! powiedział do mnie zdecydowanie tata. Wyrzuć z głowy te bzdury o tym, kto co komu musi. Musicie się wspierać i dbać o siebie nawzajem, o to chodzi w małżeństwie. Idź już, my mamy swoje sprawy.

Wyszedłem od nich przygnębiony, nie takiego powitania się spodziewałem. Za to żal do Marty zniknął i zrozumiałem, iż sam zrobiłem z igły widły. Przynajmniej jedno do mnie dotarło: chcę mieć kiedyś tak szczęśliwą rodzinę, jak moja mama i tata.