Post-punkowy dub ze środka.
gyrofield, obecna na scenie przede wszystkim jako DJ-ka, ale też producentka, wydała 21 października swój długogrający materiał we własnym wydawnictwie Field Research, pt. “Great Jobs”. Tytuł, autoironiczny – jak podkreśla sama producentka – eksploruje połączenia pomiędzy post-punkiem i dubem.
Zaczynając od okładki zaprojektowanej przez Alfie Allen’a: wygodna kanapa, w której chciałoby się zatopić podczas odsłuchu, oraz graficiarski w stylu napis “Great Jobs” wyglądają tak, jakby miały poklepywać nas po ramieniu przy kolejnych warstwach i celowych “niedoskonałościach” tej świetnej roboty. Polska premiera albumu live miała na Unsoundzie w Krakowie.
Jak wspomina gyrofield, album był zderzeniem dźwięków z wnętrza jej własnego świata – zarówno gorzkich i pełnych ironii, jak i surrealistycznych. “Great Jobs” określa jako “proto-album”, swoją przestrzeń liminalną. Samo określenie “proto” nawiązuje do poszukiwań wokół historii muzyki elektronicznej, które zainspirowały brzmienie i kierunki obrane na płycie. Za mix i master “Great Jobs” odpowiada Anne Taegert z Dubplates & Mastering. Sam album powstawał od stycznia 2025 roku, zaczynając od “Burls” jako pierwszego z napisanych kawałków. gyrofield we wpisie na Substacku towarzyszącym premierze podkreśla przeplatające się konteksty geopolityczne i własną kreatywną podróż, które wspólnie doprowadziły do finalnego brzmienia jej długogrającego debiutu.
“Great Jobs” to zdecydowanie materiał do odsłuchu na słuchawkach lub głośnikach z dobrą jakością niskich tonów. Nie brakuje zarówno rytmicznej powtarzalności, jak warstw, które można opisać jako giętkie, elastyczne w brzmieniu bity i sample, nadające kompozycjom zupełnie nowych tekstur.
Album łączy dwa spektra dźwiękowych doznań: szorstkość płynącą z post-punkowego zadzioru oraz niezwykłą miękkość basów wywodzącą się z dubu. Mnie to połączenie intryguje, wprowadza ucho i głowę w nowe meandry, choć to raczej nie jest album do niezobowiązującego słuchania “przy okazji”. Dźwiękowo zdaje się korzystać z historii gatunków, ich brzmienia i kompozycji w sposób nieoczywisty, tworząc zróżnicowaną całość. Zapowiadające album single “Great Jobs (Don’t Wanna)” oraz “Ma Sacrée” otwierają pierwszą część materiału, trzymając się bliżej dubu i miększych warstw.
Istotne znaczenie i nowe odcienie daje użycie głosu – zarówno w formie przetworzeń i sampli, jak i wokalnie, w bardziej piosenkowej konstrukcji, co buduje bezpośrednią narrację i odsłania nową wrażliwość. Przetworzone wokale nie wynikają z jednego schematu, ale raczej dopełniają zróżnicowane utwory, nadając im szerszy kontekst.
W tym wszystkim towarzyszy nam basowe zamiłowanie gyrofield, która co rusz eksploruje dub (szczególnie w tytułowym “Great Jobs (Don’t Wanna)”), jak i bardziej dynamiczne wariacje wokół drum’n’bass (“Force a Smile”). Album wprawia w przyjemne bujanie z intrygującymi dla mózgu warstwami, które aż chciałoby się dekodować z czystej ciekawości.
Moim faworytem na “Great Jobs” jest zdecydowanie “Mid Journey”. W połowie tej muzycznej wycieczki napotykamy wokal z efektem przypominającym stare Daft Punk, choć tylko estetycznie, bo muzycznie niemający z nimi zbyt wiele wspólnego. Powtarzające się rytmicznie “How to change it?” jakby zapowiadało drugą część albumu, która idzie głębiej we wspomniany w tagach i opisach post-punk. Szczególnie urzeka i rozbudza końcówka utworu – pozostawiona w niedoskonałości, z dźwiękiem, jakby na sekundę wypadł nam kabel. Zaskakujące i proste rozwiązanie, które mówi więcej niż tysiąc słów.
Na dodatkowy komentarz zasługuje też “Deafening Overdub” – rozpoczęty gęsto od basu, brzmiący jak post-punkowy zespół eksperymentujący z formą. Z kolei “Ende”, zgodnie z tytułem kończący “Great Jobs”, brzmi dla mnie jak rozszerzenie soundtracku do gry na NES-a (a dla nas raczej – Pegasusa). Aż chciałoby się wygodnie rozsiąść na okładkowej kanapie, odpalić “Great Jobs” oraz klasyczną platformówkę i zanurzyć w nostalgii do lat 90., choć w zupełnie nowym, eksperymentalnym wydaniu.
