W środku ciemnej, grudniowej nocy, kiedy noga nie dawała zasnąć, w czynnych całą dobę oświetlonych arkadach Amazona kupiłam sobie nadmuchiwany trzymacz nóg w górze (czego to ludzie nie wymyślą!), już przyszedł z panem kurierem i od razu jest wygodniej.
Córeczka wróciła wczoraj z nocowanki, a dziś rano znowu ją porwali, na świąteczny spacer po mieście i bubble tea, więc mamy cały dzień ciszę i spokój.
Poza tym jest bardzo dziwnie, wokół nas wydarzają się sprawy życia i śmierci, dosłownie życia i śmierci, ale nie mogę więcej pisać. W każdym razie rzeczywistość wydaje się bardzo konkretna, obrana z tych wszystkich warstewek, ochronek, otulinek, wacików i nagle patrzymy się z Mi na nagie sedno, a nie jest to łatwe. Bardzo dziwny czas, poproszę o trochę magii, pierniczków, dziecięcych marzeń – co tam macie. U nas święta zredukowane do minimum, kupimy jutro uszka i zrobimy barszczyk, poza tym nic, o nie, przepraszam, Mi zrobił bukiet z gałązek choinkowych i powiesił lampki, nie moja stylówa, ale nie będę wybrzydzać:D
Z prac domowych zmieniłam nam pościel rano i się zmęczyłam na cały dzień!
Czas siłowania się ciemnych i jasnych mocy, przełamania ciemności światłem, promyk słoneczny przebił się dziś rano w Newgrange, więc jutro już dzień będzie dłuższy i jasność powróci. Potrzebuję Bożegonarodzenia, tych wszystkich rytuałów przejścia, symboli i rytmu pór roku, opowieści o nadziei i przełamaniu ciemności, siedzeniu w ciemnościach i napychaniu sie opowieściami, które mają sens. Lubię te wszystkie legendy, sianko, potrawy i tak dalej, to są piękne opowieści, zupelnie niezależnie od religii. Choinka pod powałą, grzyby ze świata podziemnego, mak ze świata wiecznego snu, a jednak ciemność mija, a światło przychodzi, nie ważne pod jakim symbolem bedziemy je świętować, bo nie o nazwę tu chodzi. Taka nadzieja jest bardzo bardzo potrzebna.
A wiecie, iż moja córeczka ma na drugie imię Jutrzenka, bo mi się przyśniła w bardzo ciemnym dla mnie czasie, jako gwiazdka zapowiedź świtu?
