FATAL ARRIVAL - The Venom Gate (2026)

Dziesięć lat przyszło fanom czekać na następcę debiutanckiego A Loner's Tale, ale niemiecki Fatal Arrival najwyraźniej uznał, iż pośpiech nie jest wskazany. The Venom Gate to powrót zespołu z Lipska, który od początku działalności poruszał się pomiędzy klasycznym heavy metalem, speed metalem i pierwszą falą black metalu. Nowy album nie próbuje odkrywać gatunku na nowo, ale też nie ma takich ambicji. To raczej hołd dla czasów, gdy o sile metalu decydowały chwytliwe riffy, charakterystyczne wokale i odpowiednio mroczna atmosfera. Album ukazał się 29 maja i z pewnością zainteresuje miłośników oldschoolowego grania.

Zacznijmy jednak od słabszych stron wydawnictwa. Największym problemem okazuje się wokal Franza Lehmanna. Choć momentami radzi sobie całkiem dobrze, często sprawia wrażenie, jakby nie do końca odnajdywał się w obranej stylistyce. Niektóre partie brzmią wymuszenie, a jego możliwości wokalne nie zawsze nadążają za ambicjami kompozycji. Znacznie lepiej wypada w roli gitarzysty. Jego kooperacja z Maxem Ravenclawem należy do najmocniejszych punktów albumu, a gitarowy duet skutecznie napędza większość utworów.

Drugą wadą jest długość materiału. The Venom Gate cierpi na nierówny poziom kompozycji. Obok naprawdę udanych utworów pojawiają się także takie, które sprawiają wrażenie wypełniaczy i niepotrzebnie wydłużają całość. Gdyby zespół zdecydował się na bardziej rygorystyczną selekcję materiału, końcowy efekt mógłby być znacznie lepszy.

Największym atutem albumu pozostają gitary. Riffy są chwytliwe, a jednocześnie odpowiednio agresywne. Fatal Arrival sprawnie balansuje pomiędzy heavy metalową melodyką a speedmetalową dzikością, okazjonalnie sięgając również po bardziej mroczne, blackmetalowe akcenty. Często wystarczy kilka taktów, by noga sama zaczęła wybijać rytm. Solówki nie dominują nad kompozycjami, ale stanowią ich naturalne rozwinięcie, skutecznie podkreślając klimat poszczególnych utworów.

Na plus należy również zaliczyć oprawę graficzną. Mroczna, utrzymana w blackmetalowej estetyce okładka dobrze oddaje charakter muzyki. Równie dobrze prezentuje się produkcja albumu. Brzmienie jest odpowiednio ciężkie i selektywne, a jednocześnie zachowuje nieco surowego charakteru, który dodaje całości autentyczności i energii.

Płytę otwiera klimatyczne intro budujące napięcie i niepewność przed tym, co nastąpi później. Zaraz po nim otrzymujemy tytułowy „Venom Gate” – zadziorny, przemyślany utwór, w którym mrok spotyka się z przebojowością. To jeden z najmocniejszych punktów całego wydawnictwa.

Elementy z pogranicza speed, thrash i power metalu można odnaleźć w dynamicznym „Silent Sadness”, gdzie pobrzmiewają echa Running Wild czy Venom. Kolejnym mocnym punktem jest agresywny i pomysłowo skonstruowany „Mother Darkness”, w którym zespół wyraźnie flirtuje z thrashmetalową stylistyką.

Fatal Arrival potrafi również sięgnąć po bardziej nowoczesne rozwiązania. Potwierdza to „Consequence of Lies”, gdzie obok klasycznych riffów pojawiają się progresywne zagrywki i bardziej rozbudowane aranżacje. Z kolei energiczny „Raven Bridge” imponuje dynamiką, choć momentami ociera się o kompozycyjny chaos.

Znacznie ciekawiej wypada „Genesis of Necrosis”, jeden z najbardziej rozbudowanych i przemyślanych utworów na albumie. To kompozycja pokazująca, iż zespół potrafi połączyć agresję z ciekawymi pomysłami aranżacyjnymi. Udany miks power i thrash metalu może przywoływać skojarzenia z twórczością Rage, zwłaszcza z ich bardziej dynamicznego okresu.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje także „Tower of Salvation”. Utwór opiera się na mocnym riffie i chwytliwym refrenie, dzięki czemu pozostaje w pamięci jeszcze długo po zakończeniu odsłuchu. Gdyby na płycie znalazło się więcej kompozycji tej klasy, końcowa ocena mogłaby być znacznie wyższa.

Fatal Arrival nie próbuje ścigać się z nowoczesnymi trendami. Zamiast tego stawia na szczerość, pasję i miłość do klasycznego metalu. Dzięki temu The Venom Gate brzmi jak album nagrany przez muzyków doskonale świadomych własnych inspiracji i niewzruszenie podążających obraną ścieżką.

Szkoda jedynie, iż całość boryka się z nierównym poziomem kompozycji oraz momentami irytującym wokalem. Zdarzają się tutaj fragmenty wyraźnie słabsze, które niepotrzebnie rozbijają tempo albumu. Potencjał był zdecydowanie większy, dlatego trudno oprzeć się wrażeniu, iż The Venom Gate mogło okazać się wydawnictwem znacznie ciekawszym i bardziej dopracowanym.

Ocena: 6/10