Europa-Azja
Droga do azjatyckiej edycji była długa. Już w 2016 r. EBU podpisała porozumienie z australijskim SBS, które miało zorganizować azjatycki konkurs w 2017 r. z udziałem choćby 20 państw. Do finału nigdy nie doszło, a w 2021 r. SBS oficjalnie się wycofało, jako powód wskazując strefy czasowe, bariery językowe i organizacyjne, do których dołożyła się pandemia. Obecną edycję przygotowała EBU razem z firmą Voxovation, tajskim S2O Productions i telewizją Channel 3.
Finał konkursu odbył się w sobotę 14 listopada w hali One Bangkok Forum. Wystąpiło 11 państw: Wietnam, Kambodża, Laos, Mongolia, Bhutan, Filipiny, Bangladesz, Tajlandia, Korea Południowa, Nepal i Malezja. Każdej prezentacji towarzyszyła wideopocztówka, w końcu sponsorem była firma turystyczna. W Polsce konkurs pokazała TVP2, ale zgryźliwy komentarz Artura Orzecha pasował bardziej do europejskiego wydania, które ma do siebie większy dystans.
Zwyciężyła 19-letnia Filipinka Carmelle, która zdobyła 211 punktów piosenką „Sobra-Sobra”. Wygrała oba głosowania: 93 pkt otrzymała od jury, a 118 od publiczności. Nagrodę wręczyła DARA, bułgarska zwyciężczyni majowego finału w Wiedniu. Nie obyło się bez wpadek – reprezentantka Laosu Thinla miała problem z odsłuchem.
Nie tylko k-pop
Zachodni widzowie mieli okazję posłuchać piosenek nie tylko po angielsku, ale w dziesięciu lokalnych językach. Obok reprezentanta koreańskiego popu wystąpili artyści, których europejski widz zwykle nie ma szans zobaczyć: mongolski Beck, bhutański Nyendra śpiewający w dzongkha czy nepalski Pratik Himal Rai. Co ciekawe, Bhutan zajął szóste miejsce, wyżej niż Korea Południowa. Być może w kolejnych edycjach uda się zgromadzić większe grono – wedle organizatorów w kolejnej edycji zobaczymy przedstawicieli 17 krajów. Obok Chin i Japonii mówi się m.in. o Tajwanie i Kazachstanie.
Euroformat okazał się idealny dla azjatyckiej popowej estetyki. To konkurs, który łączy muzykę środka, nawiązania do tradycji i nowoczesne popowe trendy. Ciekawym doświadczeniem dla zwykłego widza musiało być zobaczenie wokalistki w hidżabie, który nie przeszkadzał w stworzeniu niezwykłego stroju i widowiska. Większość smaczków i tropów przez zwykłego widza została pewnie przegapiona, ale fani dalekowschodniej muzyki ekscytowali się w mediach społecznościowych tym wejściem do głównego nurtu.
Naród i piosenka
Eurowizja Azja wyglądała jak powrót do korzeni konkursu. Europejska edycja powoli zmieniła się w swoją parodię (tak bardzo, iż parodystyczny film z Willem Ferrellem nie miał czego parodiować). Ściga się sama z sobą w konkursie na największe dziwactwo i potyka o własne nogi, próbując udawać, iż polityka nie istnieje. Zniesienie wymogu wykonania piosenki w rodzimym języku (na stałe wszedł w 1999 r.) sprawiło, iż zamiast spotkania kultur impreza sprawia wrażenie mistrzostw piłkarskich, gdzie do zwycięstwa potrzeba transferowych zawodników, czyli szwedzkich tekściarzy. Tymczasem jej skromniejsza młodsza siostra pozwoliła zaprezentować się krajom, o których nie myśli się zbyt wiele na co dzień, i posmakować interesujących odmian popu. Tak, to przez cały czas tylko pop, ale każdy powiew świeżości jest dziś na wagę złota.
