ETHAN HAWKE: – Marzyłem o takiej roli od kilku lat, od czasu, gdy kręciłem dokument „Ostatnie gwiazdy kina” poświęcony Paulowi Newmanowi i Joanne Woodward. Oglądałem wtedy mnóstwo klasycznych amerykańskich filmów i podziwiałem, jak Newman był w stanie wyrazić charakter swojego bohatera bez nadużywania słów. Wiele jego najlepszych występów wcale nie jest opartych na dialogach, ale na ruchu, spojrzeniach, gestach.
W latach 50. role szlachetnych, uczciwych, pokornych facetów to już była hollywoodzka klisza, ale on potrafił nadać tym postaciom osobowość. Dziś takich ról jest mniej, a ja naprawdę chciałem zagrać kogoś, kogo sam mógłbym jako człowieka podziwiać: człowieka postawionego pod ścianą, ale zachowującego moralność i godność. Poza tym lubię klasyczne kino przygodowe, a od lat nie miałem okazji zagrać w takim filmie.
Myśli pan o „Białym kle”? To był jeden z pierwszych filmów, za pomocą którego dostrzegła pana publiczność.
Oba te filmy jakoś ze sobą w mojej głowie korespondują. Wystąpiłem w „Białym kle”, kiedy byłem jeszcze bardzo młody, kręciliśmy go na Alasce, a kino wydawało mi się wielką przygodą. Czułem się świetnie pośrodku niczego, tylko z niewielką ekipą. Od tamtej pory nie miałem podobnego doświadczenia, brakowało mi tego. Bardzo chciałem nakręcić klasyczny film przygodowy. Uwielbiam „Skarb Sierra Madre” i „Afrykańską królową” Johna Hustona, „Cenę strachu” Williama Friedkina, westerny Clinta Eastwooda.











