Jak długo pani syn już się do pani nie odzywa? zapytałam sąsiadkę, a w tamtej chwili serce mi się ścisnęło z bólu.
Minęło już ponad sześć lat, odkąd go ostatni raz widziałam. Kiedy wyprowadził się z żoną, na początku od czasu do czasu jeszcze dzwonił, ale potem zupełnie zerwał kontakt. Pamiętam, jak raz kupiłam mu tort na urodziny, pojechałam, żeby złożyć mu życzenia… Tu spuściła wzrok i po policzkach popłynęły jej łzy.
I co wtedy się stało? zapytałam, przerywając ciszę.
Synowa otworzyła drzwi, rzuciła, iż nie jestem mile widziana w ich domu. Syn nic nie powiedział, tylko spojrzał na mnie tak, jakbym zrobiła coś złego, a potem odwrócił wzrok. To był ostatni raz, kiedy go widziałam.
I później już zupełnie przestał się odzywać? zapytałam z niedowierzaniem.
Zadzwoniłam do niego jeszcze raz, kiedy zdecydowałam się sprzedać moje trzypokojowe mieszkanie i kupić mniejsze. Oczywiście część pieniędzy mu oddałam. Przyjechał, podpisał dokumenty, zabrał złotówki i… już nigdy potem nie zadzwonił.
Jest pani bardzo samotna? Może już przyzwyczaiła się pani do tej samotności? nie mogłam się powstrzymać przed tym pytaniem.
Daję sobie radę. Kiedy byłam młoda, zostałam sama z synem, bo mąż odszedł do innej. Wychowałam go sama. Mój syn dorastał w miłości i trosce. Potem powiedział mi, iż chce wynająć własne mieszkanie. Cieszyłam się wtedy myślałam, iż dorósł i zaczyna układać sobie życie.
Ale sprawa rozbiła się o jego dziewczynę. To ona naciskała, żeby mieli swoje mieszkanie i nikt nie wtrącał się w ich sprawy. Potem zaszła w ciążę.
Tak spokojnie o tym mówisz? Nie boli pani, iż syn porzucił panią na stare lata? powiedziałam zaskoczona.
Już się z tym pogodziłam. Lubię mieszkać w nowym bloku. Mam pieniądze, starcza mi na wszystko, czego potrzebuję. Każdego ranka wstawiam czajnik na gaz, idę na balkon i piję herbatę, patrząc jak Warszawa budzi się do życia. Kiedy byłam młoda, marzyłam tylko, by się wyspać, bo pracowałam na dwie zmiany. Marzyłam, iż na starość otaczać mnie będą bliscy widać nie było mi to pisane.
A może powinna sobie pani sprawić zwierzaka? Z kotem albo psem życie by się ożywiło zaproponowałam.
Widzisz, kochanie, choćby koty czasem porzucają swoich właścicieli. A psa nie wezmę, bo nie wiem, czy obudzę się następnego dnia. Nie chcę brać odpowiedzialności za kogoś, kogo nie będę mogła ochronić. Raz już popełniłam wystarczająco duży błąd…
Staruszka próbowała trzymać głowę wysoko, ale w końcu nie wytrzymała i rozpłakała się jak dziecko.