Siekierezada. Akurat zjadłem, kiedy podszedł
gościu, który od pewnego czasu spoglądał w moją stronę. Zapytał czy może się
przysiąść.
Nie miałem nic przeciwko, nastąpiło gadu gadu – znaczy ceremonialne
skąd, dokąd i tak poznałem interesującego człowieka o imieniu Bruno. (Chodźmy Bruno na
piwo). Dzięki piwu? (czy raczej piwowi?) zeszliśmy do wątków historii "nie z tej ziemi" i ośmielony w końcu Bruno rozwinął opowieść:
„Zmierzchało już, kiedy podchodziłem do przełęczy Żebrak od strony bazy Rabe. Wydawało mi się, iż jestem już tuż
przy szałasie, a tu nagle ….
Zrobiło się dziwnie cicho i jakby zmieniło się
jednocześnie światło, na takie podbarwione niebieską mgiełką. Nie było żadnych
dźwięków i w tym momencie zobaczyłem, iż stoję na rozstaju trzech dróg
gruntowych. A przecież to się zupełnie nie zgadzało, bo jak wiesz i owszem są tam
trzy drogi, ale dopiero za przełęczą i są to drogi asfaltowe.
Co za diabeł – myślę. Chyba mam jakieś zwidy ze zmęczenia,
bo wyruszyłem rano ze Stężnicy, potem
Jabłonki, powrót przez Bystre, a i plecak tym razem był
wyjątkowo ciężki.
Może
cukier mi spadł, albo coś w tym rodzaju? Przysiądę odpocznę, przegryzę
czekolady.
Stoję, a ta fatamorgana absolutnie nie znika -
trzy drogi gruntowe i to z głębokimi koleinami tkwią jak byk. Do tego ta dziwna
cisza i światło nieziemskie.
Rozglądam
się żeby zobaczyć szałas na szczycie przełęczy, ale go nie ma. Spostrzegam za
to biegnącą w bok cienko wydeptaną dróżkę – ścieżkę prowadzącą donikąd, bo do
jednego drewnianego schodka i za nim jakby podestu, czy progu do nieistniejących
drzwi.
Myślę –
przysiądę na tym progu deczko i zbiorę myśli. Poczłapałem więc te parę kroków i
usiadłem. W tym momencie dopiero cała ta dziwna sytuacja dotarła do mnie z mocą
i poczułem przerażenie, no wręcz dziki strach. Wszystkie włosy na ciele stanęły
mi dęba, jak się to mówi.
Ręce mi drżały, kiedy wyciągałem czekoladę
zacząłem ją pogryzać w owej złowieszczej ciszy i coraz bardziej gęstej niebieskiej
mgle, która napłynęła znikąd i mnie, jak to czułem dosłownie osaczyła. Jak się
okazało, to był dopiero wstęp.
Oto zdrętwiała mi noga, czy może to był kurcz i
wyciągnąłem tę nogę w przód, a ona znikła!
No znikła! Nie było nogi!
Instynktownie cofnąłem nogę, jakbym odskoczył
przed atakującym wężem i noga ponownie była! Ki diabeł? To jeszcze raz noga w przód
– nie ma jej, cofam – jest! Ja pierniczę! Co to jest?!
To aż tak
nie dobrze ze mną? Powtarzam doświadczenie, teraz wolniutko – to samo. Jest
taka granica, linia, poza którą but z nogą znika, a przy cofaniu pojawia się.
Ponawiam doświadczenie, tym razem z dłonią. Kurcze! Patrzę ogłupiały na swoje
ramię bez dłoni! Mam dość - daję spokój eksperymentom. Czary zupełne!
Teraz to opowiadam na spokojnie, ale wtedy byłem
sztywny ze strachu i bałem się pieruńsko, a wszystko w coraz gęściejszej szaro
– niebieskiej mgle i złowrogiej ciszy. Czułem, iż w tej mgle coś niewyobrażalnie
złego na mnie się czaiło i w każdej chwili mogło zaatakować.
Jak
zapamiętałem, w pewnym momencie ogarnęła mnie senność, taka gwałtowna i niemożliwa
do przezwyciężenia. Usnąłem na siedząco.
Obudziło
mnie głośne skrzypienie, jakby ktoś za mną otworzył stare drzwi o mocno
zardzewiałych zawiasach, a także głośno i długo zamiauczał kot.
- No kurka
wodna - myślę – oto dalszy ciąg przedstawienia. Jednak rejestruję, iż słychać
ptaki.
Więc
ciszy już nie ma! I jest widno! Przetarłem oczy i spojrzałem na zegarek – a tu
piąta rano! 8 godzin spałem na siedząco?
Także
okazało się, iż nie siedzę na żadnym progu, ale na zboczu za rowem, a naprzeciwko,
kilkadziesiąt metrów dalej widać znajomą wiatę, obok tablicy Przełęcz Żebrak.
To było
tak silne przeżycie, iż do Mikowa
schodziłem na miękkich nogach, oglądając się za siebie i nikomu dotychczas tego
nie opowiadałem, bo byłem pewien, iż mam coś z głową nie tak. Minęło już kilka
lat, a ja nie mogę o tym zapomnieć. Ośmieliłem się opowiedzieć teraz i czuję,
jakbym jakiś wielki ciężar zrzucił z siebie. Ulżyło mi. I co ty na to? Czy mi
wierzysz?”
- Powiedziałem, iż tak,
Przemawiały
za tym bowiem dwie charakterystyczne rzeczy – miałczenie kota i skrzypienie
zawiasów w drzwiach. To skrzypienie słyszał również pewien piechur przechodzący
nocą przez przełęcz, ale to już temat na oddzielny post.
Bruno patrzył na mnie bacznie i
milczał.
Poczułem, iż uwierzył w moje zapewnienia dopiero wtedy,
kiedy zdałem mu relację z opowieści o upiornej karczmie z przełęczy Żebrak, po czym wskazałem ten wpis na blogu (Czerwcowy poranek w Wołosatem)