Dzisiaj wieczorem, siedząc samotnie w swoim mieszkaniu w Warszawie, znów wracam w myślach do tych chwil, które zmieniły moje życie

Siedzę sama w mieszkaniu w Warszawie.

Za oknem ciemno, cicho.

Myśli znów wracają do tamtych dni.

Do dni, które wszystko zmieniły.

Z Agatą pracowałam w jednej firmie.

Różne oddziały, ten sam budynek.

Często zostawałyśmy po godzinach.

Jej mąż, Wojciech, był moim kolegą z lat.

Dzwonił do mnie wieczorami.

„Odprowadź Agatę na przystanek” – prosił.

Nigdy nie odmawiałam.

Spotykałyśmy się w holu, zawsze punktualnie.

Rozmawiałyśmy o pracy, o życiu.

O książkach, które czytała Agata.

O filmach, które oboje kochałyśmy.

Czasem o sprawach bardzo osobistych.

Wojciech nie rozumiał żony.

Nie miał cierpliwości do jej pasji.

Ja słuchałam każdego słowa.

Czułam, iż to coś więcej niż rozmowa.

Agata zaczęła mnie przytulać na pożegnanie.

Uściski trwały dłużej niż zwykle.

Potem przyszły pocałunki w policzek.

Delikatne, niby niewinne.

Aż jednego wieczoru pocałowała mnie naprawdę.

Autobus odjechał bez niej.

Stałyśmy tam, zaskoczone sobą.

„Przepraszam” – szepnęła Agata.

Ja nie chciałam przepraszać.

Wiedziałam, iż to złe wobec Wojciecha.

Złe wobec ich rodziny, wobec dzieci.

Ale zakochałam się w Agacie.

Nie umiałam tego powstrzymać.

Agata zaczęła wymyślać pretensje.

„Mam nadgodziny” – mówiła mężowi.

„Jedziemy służbowo do Krakowa” – tłumaczyła.

Czasem kłamała o wizycie u mamy.

Mama mieszkała pod Łodzią, na wsi.

W rzeczywistości byłyśmy razem.

Spacery, kawiarnie, rozmowy do nocy.

Każda chwila wydawała się cenna.

Każde kłamstwo cięższe niż poprzednie.

Bałam się, co z tego wyniknie.

Agata śmiała się, iż nie myśli o przyszłości.

„Liczy się teraźniejszość” – powtarzała często.

Ja nie byłam tak odważna.

Co powie Wojciech, gdy się dowie?

Co pomyślą ludzie w pracy?

Czy warto niszczyć czyjąś rodzinę?

Pytania nie dawały mi spać.

Dziś siedzę sama, bez odpowiedzi.

Niektóre historie nie mają dobrego końca.