— Dziewczynko, do kogo idziesz? — zapytałam.
Stała przed drzwiami pustego mieszkania.
— Szukam mamy. Nie widziałaś jej? — jej szare oczy błyszczały od łez.
Małe piąstki zacisnęły się nerwowo.
Zawahałam się.
Mieszkałam tu od niedawna.
Sąsiednie mieszkanie stało puste od lat, tak przynajmniej słyszałam.
— Tam nikogo nie ma — odpowiedziałam.
Dziewczynka wybuchnęła płaczem i osunęła się na schody.
— Ciociu, ona jest bardzo potrzebna!
— Tylko mama może wszystko naprawić…
— Tatuś tak za nią tęskni…
Stałam bezradna.
Nie miałam dzieci, nie wiedziałam, jak ją ukoić.
Przytulić?
Zaprosić na herbatę?
Czy zaufałaby obcej kobiecie?
Zadzwonił telefon. Poprosiłam, żeby zaczekała.
Kiedy wróciłam, zniknęła bez śladu.
Cały wieczór myślałam tylko o niej.
Zadzwoniłam do właścicielki kamienicy.
— Tam od lat nikt nie mieszka — powiedziała pani Barbara. — Czemu pytasz?
— Była tu dziewczynka. Szukała mamy.
Sąsiadka zamilkła na chwilę.
— To pewno córka Kasi… Ale ona nie żyje.
— Mąż został sam z maleństwem. Nie wytrzymał w tym mieszkaniu, wyprowadził się.
— Mieszkają niedaleko. jeżeli wróci, odprowadź ją — podała mi adres.
Czas zrobił swoje.
Pracowałam, wracałam późno, rzadko bywałam w domu.
Zapomniałam.
Aż pewnego grudniowego wieczoru usłyszałam ciche łkanie.
Otworzyłam drzwi gwałtownie.
Stała tam, ta sama szarooka dziewczynka.
— Co się stało? Gdzie twój tata?
— W domu… Ale ja muszę znaleźć mamę — szepnęła.
Tym razem poprosiłam, żeby weszła.
Szukałam zapisanego adresu, a ona zasnęła, zwinięta w kłębek na fotelu.
Przeniosłam ją delikatnie na kanapę.
Zadzwoniłam do pani Barbary.
— Pamięta pani tę dziewczynkę? Jest u mnie. Zasnęła…
— Boję się, iż ojciec będzie jej szukał.
— Zaraz podejdę — odparła. — Mieszkają blisko.
Czekając, poprawiłam niesforny kosmyk na jej czole.
Moje życie potoczyło się inaczej, niż marzyłam.
Z Jackiem żyliśmy w zgodzie, aż przyszedł czas na dzieci.
Pierwsza ciąża — poronienie.
Stres, nadgodziny, strach.
Druga ciąża — znów utrata.
Potem już nic.
Gdy Jacek odszedł, usłyszałam, iż ma córkę z inną kobietą.
Wykreśliłam go z pamięci.
Siedem lat samotności w wynajmowanych pokojach.
Ciszę przerwało pukanie.
Otworzyłam drzwi i oniemiałam.
— Jacek?! Skąd ty się tu wziąłeś?
— Przyszedłem po Anię… To twój adres, prawda?
— Tak. Właśnie śpi — zaprosiłam go do kuchni.
Nalałam herbaty.
— Kilka razy już tu przychodziła, puka do tamtych drzwi…
Zacisnął powieki, walcząc z emocjami.
— Mieszkaliśmy tu z Kasią. To było jej mieszkanie.
— Gdy zaszła w ciążę, byłem w siódmym niebie…
— Pamiętam dzień porodu. Trzymała mnie za rękę.
— Prosiła: „Zajmij się dzieckiem, jeżeli coś mi się stanie”.
— Nie udało się jej uratować.
— Przykro mi — dotknęłam jego ramienia.
Łzy, tłumione latami, spłynęły po jego twarzy.
W salonie rozległ się szelest koca.
Ania otworzyła oczy, zobaczyła ojca i uśmiechnęła się, jakby wiedziała, iż tak musi się skończyć.
