Dużo sera, czyli sukces polskiej gry „Mouse: P.I. For Hire” | Dużo sera

Zdjęcie: Mouse: P.I. For Hire, Mouse and Fumi/Fumi Studios Pty Ltd


Polska gra „Mouse: P.I. For Hire”, pastiszowy hołd dla starych kreskówek i kina noir, pokazuje, jak odnieść autorski sukces w czasach ofensywy AI. Gra „Mysz: Prywatny detektyw do wynajęcia”, debiut warszawskiego studia Fumi Games, niewsparta żadną kosztowną machiną promocyjną, w okolicach premiery była już na listach życzeń ok. 2 mln użytkowników sklepu internetowego Steam. To w przypadku gry indie, czyli tworzonej przez małe niezależne studio, niezwykle rzadki sukces. Świetnie oceniana, niedługo po premierze dotarła w Steam do pierwszej piątki najlepiej sprzedających się tytułów. Już w pierwszych dniach opowieść o losach mysiego detektywa nabyło 360 tys. osób, a przychód brutto gwałtownie przekroczył 10 mln dol.

Jak to możliwe, iż niewielkie studio z Polski odniosło tak spektakularny sukces?

Czytaj też: Tomasz Kisilewicz o tym, jak stworzyć rewolucyjną grę

Animacja bez AI

„Mouse: P.I. for Hire” to opowieść o steranym życiem, nadużywającym sera i hazardu prywatnym detektywie Jacku Pepperze. Rzecz dzieje się w 1934 r., w mieście Mouseburg, w czasach prohibicji, zakazującej sprzedaży serowych używek. Sprawa zaginięcia słynnego magika, którą podejmuje się rozwiązać Jack, gwałtownie przeradza się w śledztwo sięgające najważniejszych myszy w metropolii. W oparach płynnego sera, korupcji, zbrodni i politycznych intryg Jack Pepper przemierza z mauserem – a raczej: micerem – w dłoni ciemne zaułki, bary, nocne kluby, wytworne rezydencje, odstrzeliwując przy okazji tabuny złoczyńców.

Gra jest czarno-biała, nawiązuje stylem do klasycznych pionierskich kreskówek Fleischer Studios i wczesnych produkcji Disneya, z przygodami Myszki Miki na czele. Disneyowski „Parowiec Willie” z 1928 r.