Pierwsze dwie płytki weszły świetnie, rzeczywiście ze wskazaniem na dwójeczkę. O ile w przypadku Primordial ten patos wydaje się być pod całkowitą kontrolą, o tyle tutaj słuchacz jest trochę ustawiony w roli widza filmu typu Rambo albo - co gorsza - czytacza jakiegoś Conana. W sensie - niemożliwe, żeby to nie pierdolnęło, ale jednak jakimś cudem skurwysyny dają radę. Broń borze po wycince nie chcę sprowadzić muzyki Ajroli do popkulturowej papki.
Ale ta muzyka czasem trzeszczy, chwieje się w posadach - finalnie się broni.
Z rozpędu jeszcze trójkę włączyłem, ale tutaj już coś mocniej zgrzytnęło i się zawaliło. Znaczy nie wiem, czy jest słabsza od poprzedniczek czy po prostu ta konwencja zaczęła nużyć.
Co jeszcze?
Okładki koszmarne. Nagroda Theriona.
Statystyki: autor: kataton88 — 52 min. temu










