Dlaczego kobiety płaczą? Paweł nosił to pytanie w sobie od dziecka
Paweł miał siedem lat, kiedy zobaczył mamę płaczącą przy kuchennym stole w ich krakowskim mieszkaniu. Pamiętał, iż tego samego dnia śmiała się z jego żartu przy obiedzie. Teraz siedziała przed nietkniętą herbatą i zapewniała go, iż może spokojnie iść spać. Wiele lat później własna żona powiedziała mu niemal to samo. Jej głos zadrżał przy słowie „spokojnie”. Paweł spojrzał na jej dłonie zaciśnięte na brzegu stołu i po raz pierwszy zapytał o coś innego niż powód płaczu. A ty potrafisz zostać obok bliskiej osoby, zanim znajdzie słowa na to, co ją boli?
– Mamo, czemu płaczesz? – zapytał wtedy Paweł.
Anna przysunęła mu krzesło.
– Cały dzień odkładałam wszystko, co mnie martwiło, na później. Chyba właśnie przyszło to „później”, synku.
Paweł posiedział chwilę przy niej, a potem poszedł do taty. Chciał wiedzieć, co takiego musiało się wydarzyć między obiadem a wieczorem.
Ojciec zamknął książkę.
– Pamiętasz, jak wróciłeś ze szkoły, powiedziałeś, iż wszystko dobrze, a przed snem opowiedziałeś mamie o kłótni z kolegą? Może ona też potrzebuje trochę czasu. Zaraz do niej zajrzę.
Minęły lata. Pewnego wieczoru Marta, żona Pawła, rozpłakała się, gdy zapytał ją o coś zupełnie zwyczajnego. Po chwili szepnęła: „Idź spać, jutro wcześnie wstajesz”. Paweł usiadł.
– Chcesz, żebym został?
Skinęła głową.
Później, w ciszy, Paweł zwrócił się do Boga:
– Panie, dlaczego ci, którzy tyle potrafią unieść, czasem płaczą, kiedy wszyscy myślą, iż mają się dobrze?
W tej przypowieści Bóg odpowiada:
– Dałem kobiecie ramiona, przy których dziecko może zasnąć, i odwagę, by wstała rano po nieprzespanej nocy. Dałem jej czułość, dzięki której słyszy w czyimś „wszystko dobrze” smutek, którego inni choćby nie zauważyli. Dałem jej także łzy. Kiedy płacze, może wreszcie dać sobie tyle uwagi, ile przez cały dzień dawała innym. A ty możesz w tym czasie usiąść blisko i posłuchać.
Paweł przypomniał sobie biblijny obraz kobiety stworzonej z żebra mężczyzny. Pomyślał o miejscu u boku drugiego człowieka. O bliskości, w której oboje mogą prosić o pomoc, mówić o tym, co ich zraniło, i liczyć na to, iż zostaną wysłuchani.
Kiedy Marta wreszcie uniosła wzrok, Paweł zobaczył w jej oczach znajomą czułość i zmęczenie, którego wcześniej tego dnia nie dostrzegł.
– Jestem przy tobie. Kocham cię – powiedział.
Marta oparła głowę na jego ramieniu. Herbata na stole zdążyła wystygnąć. Tym razem żadne z nich się nie spieszyło.






