Już w piątek kinach w całej Polsce swoją premierę będzie miał film "Diabeł ubiera się u Prady 2" – kontynuacja hitu z 2006 roku z Anne Hathaway i Meryl Streep w rolach głównych. Dwie dekady zdążyły zmienić porządek panujący w redakcji "Runway", a także życiach filmowych bohaterek.
Zastanawiacie się, czy warto wybrać się tę produkcję do kina?
Na karcie filmu znajdziecie naszą RECENZJĘ. Swoimi wrażeniami dzieli się w niej Jakub Popielecki.
Poniekąd na tym polega wyzwanie sequela: dać widzom to samo, ale inaczej – zauważa w swojej recenzji Jakub Popielecki, podkreślając, iż powrót w znajome rejony pierwszego "Diabła" musiał zostać tu pożeniony z przesunięciami wynikającymi z innej epoki – od premiery pierwszej części minęło już w końcu 20 lat.
Reżyser David Frankel i scenarzystka Aline Brosh McKenna – ci sami, co 20 lat temu – biorą tę naszą pamięć za dobrą monetę. "Diabeł ubiera się u Prady 2" uszyty jest bezpiecznie według tego samego wykroju: z nadzieją, iż wśliźniemy się w niego gładko jak w stary, wygodny ciuch – pisze więc recenzent, gwałtownie dodając, że:
"Terminator 2: Dzień sądu" był jednak sequelem wyjątkowym, bo co najmniej godnym pierwowzoru (prawdopodobnie choćby lepszym). "Diabeł ubiera się u Prady 2" to zaś sequel zwykły – czyli zwyczajowo nie tak dobry jak pierwowzór. Dlaczego? Jak to zwykle bywa, przede wszystkim ze względów prozaicznych, warsztatowych.
Co ciekawe, wraz ze zmianami realiów świata mediów zmienił się również przekaz produkcji. Jak pisze bowiem autor:
Film Frankela miał charakter propagandowo-aspiracyjny. Mówił, iż są prace warte twojego wolnego czasu. Że prawdziwe psychomachie i moralitety są jeszcze możliwe. Że gra jest warta świeczki – musisz tylko ciężko pracować. Drugi film zupełnie mimochodem mówi coś przeciwnego: praca-sraca, liczą się pieniądze i kontakty. "Diabeł ubiera się u Prady 2" to przecież opowieść o całkiem ustawionych i całkiem bogatych paniach – po prostu akurat walczą z jeszcze bogatszymi panami.
Pełną RECENZJĘ produkcji "Diabeł ubiera się u Prady 2" znajdziecie na karcie filmu lub POD LINKIEM TUTAJ.
Zastanawiacie się, czy warto wybrać się tę produkcję do kina?
Na karcie filmu znajdziecie naszą RECENZJĘ. Swoimi wrażeniami dzieli się w niej Jakub Popielecki.
Poniekąd na tym polega wyzwanie sequela: dać widzom to samo, ale inaczej – zauważa w swojej recenzji Jakub Popielecki, podkreślając, iż powrót w znajome rejony pierwszego "Diabła" musiał zostać tu pożeniony z przesunięciami wynikającymi z innej epoki – od premiery pierwszej części minęło już w końcu 20 lat.
Reżyser David Frankel i scenarzystka Aline Brosh McKenna – ci sami, co 20 lat temu – biorą tę naszą pamięć za dobrą monetę. "Diabeł ubiera się u Prady 2" uszyty jest bezpiecznie według tego samego wykroju: z nadzieją, iż wśliźniemy się w niego gładko jak w stary, wygodny ciuch – pisze więc recenzent, gwałtownie dodając, że:
"Terminator 2: Dzień sądu" był jednak sequelem wyjątkowym, bo co najmniej godnym pierwowzoru (prawdopodobnie choćby lepszym). "Diabeł ubiera się u Prady 2" to zaś sequel zwykły – czyli zwyczajowo nie tak dobry jak pierwowzór. Dlaczego? Jak to zwykle bywa, przede wszystkim ze względów prozaicznych, warsztatowych.
Co ciekawe, wraz ze zmianami realiów świata mediów zmienił się również przekaz produkcji. Jak pisze bowiem autor:
Film Frankela miał charakter propagandowo-aspiracyjny. Mówił, iż są prace warte twojego wolnego czasu. Że prawdziwe psychomachie i moralitety są jeszcze możliwe. Że gra jest warta świeczki – musisz tylko ciężko pracować. Drugi film zupełnie mimochodem mówi coś przeciwnego: praca-sraca, liczą się pieniądze i kontakty. "Diabeł ubiera się u Prady 2" to przecież opowieść o całkiem ustawionych i całkiem bogatych paniach – po prostu akurat walczą z jeszcze bogatszymi panami.
Pełną RECENZJĘ produkcji "Diabeł ubiera się u Prady 2" znajdziecie na karcie filmu lub POD LINKIEM TUTAJ.
"Diabeł ubiera się u Prady 2" – zwiastun
