Death Metal • Re: Morbid Angel

brutalland.pl 1 godzina temu
Słucham sobie ostatnio sporo Morbid Angel. Żonglowałem sobie różnymi literkami, w tym sporo A i B, ale także C i D, do których po latach sobie wróciłem, bo od wielu lat ich nie słuchałem. W zasadzie to jakoś bardzo mi się te wszystkie płyty nie przewartościowały, może nieco bardziej bezpośrednio i mniej kurtuazyjnie je oceniam. Przynajmniej w porównaniu do czasów Satanistycznego Polaru, w którym zasuwałem pacholęciem będąc a który to na ramionach miał naszywki Kata i Morbidów.

W czasach tegoż Przyodziewku, kupionego na rynku przez mamusię (albo tatusia) a ozdobionego przez moją skromną osobę osobiście mówiłem, iż Blessed Are The Sick to cios nad ciosy, bo takie ciężkie i brutalne a w ogóle jeszcze ambitne, bo tu interludium, tam akustyk i tak dalej. Dzisiaj ta płyta to dla mnie jeden z największych zawodów i rozczarowań. Zaczęło się więcej kombinowania i myślenia, ale jednocześnie mocno rozsiadła się death metalowa nijakość. Płyta jest krótka a mega się dłuży, bo i też żeby nagrać brutalną, śmierć metalową płytę w której mamy takie przeszkadzajki a która jest dojebana w opór, to trzeba było poczekać kilka lat i nazywać się Vital Remains.
Na Covenant jest trochę lepiej, bo wejście i ogólnie pierwsza połowa albumu to potężne, siarczyste, chorobliwe wpierdole. Niestety dalej znowu mamy opad Wacława a już słyszany sto tysięcy razy God of Emptiness wręcz mnie dzisiaj drażni. Domination to dla odmiany ujednolicenie. Ujednolicenie nijakości. Z klasycznych Morbidów to chyba najgorszy materiał. Okropnie, ordynarnie sztampowy i miałki. Ten album od w sumie drugiego kawałka sprawia, iż człowiek nerwowo bębni palcami i podkurwiony czeka, aż w końcu wybije ostatni numer, żeby nie było, iż wymiękł przed czasem. A jest ciężko! Dla mnie to jest wręcz regres i poziom jakiegoś Leprosy czy Spiritual Healing, iż tak przy mniej-więcej-równolatkach zostanę. Nudny, męczący life-metal.

Czy zatem znajduję jakieś pozytywy? Znajduję, tylko trzeba było włączyć odpowiednie albumy! Altars of Madness to spokojnie drugie miejsce, jeżeli o jakość albumów Morbidów idzie. Tam jest w pełni to, czego brakuje w jakimś stopniu kolejnym trzem - chaos, siarka, otwarte wrota piekieł, fale Przedwiecznych Bóstw i diaboliczne, bezbożne Zło. Innymi słowy mamy absolutnie przedojebane bębny Sandovala (co tam się dzieje w choćby Maze of Torment!), wspaniałe riffy i sola, wokal idealnie pasujący do tych hektolitrów siarki i kwintesencję metalu, na której uczył się choćby pan Tobiasz nagrywając debiut Repugnant. Literka A, to ścisła czołówka nagrań Morbid Angel i jednocześnie ścisła czołówka metalu ov death i to się nie zmienia, a wręcz, tak jak pisałem wcześniej, jeszcze bardziej dosadnie się dziś przedstawia.

Po kilkudniowej sesji z klasycznymi pozycjami zespołu wróciłem sobie do swojego od lat ulubionego materiału, czyli Gateways to Annihilation. I tak, tutaj również utwierdziłem się w przekonaniu, iż to ciągle ten mój naj. Potężny, majestatyczny, gniotący walec. Gęsty od bębnienia Pete'a, wijący się dysonansowymi i chaotycznymi, średniotempowymi riffami i z idelanie pasującym growlem Tuckera. Jakże innym od siłowych wokali Vincenta z wcześniejszych płyt. Jakże lepszym. Kawałki z debiutu to wściekłe monstra, wylatujące chmarami z portali chaosu, a pieśni z G to przerażające kolosy, wyzwalające horror i terror w umyśle swym widokiem, kiedy kroczą nad najwyższymi górami. Przecież taki The One Who Sleeps to jest jebany potwór, zamykacz także. jeżeli ktoś uwielbia death/doom metal, ale nie taki, gdzie się płacze, tylko taki, gdzie boisz się Cthulhu, to ten album idelanie spełnia oczekiwania i wymagania do takiej muzyki. Ja uwielbiam właśnie taki, dlatego majestat tego materiału od lat niezmiennie mnie urzeka.

Czyli co? Które Morbidy warte są postawienia na półce na Jedynym Słusznym Nośniku Oraz Pierwszym Wydaniu? Według mnie Gateways to Annihilation i Altars of Madness. W tej kolejności. Jak to się mówi - kiedyś będą.

Statystyki: autor: DiabelskiDom — 35 min. temu


Idź do oryginalnego materiału