Artysta, w którym zakochali się Polacy – ze wzajemnością. David Kushner to piosenkarz, który zasłynął na całym świecie przede wszystkim z utworu Daylight. Jego najnowszy album, Devotion, ponownie zabiera nas w podróż życia i miłości z nieustająco towarzyszącymi inspiracjami wiarą chrześcijańską. O ile pierwszy album Kushnera otwierał jego muzyczną karierę, Devotion wydaje się naturalną, choć średnio udaną, kontynuacją.
Głęboki bas-baryton Kushnera naturalnie nadaje jego utworom niemal kaznodziejską powagę, co idealnie współgra z wszechobecnymi w jego tekstach odniesieniami do religii. Potencjał motywów biblijnych zdecydowanie nie jest mały, jednak w Devotion ewidentnie czasem zabrakło artyście odwagi lub pomysłu na ich wykorzystanie. Sam tytuł albumu już sugeruje głębokie oddanie, a David Kushner w najnowszych utworach często zderza metafizykę z przyziemną miłością. I tak rozpoczynamy utworem Ritual, który został wcześniej wydany jako singiel. Kawałek jest prosty, gdyż podejmuje temat nieodwzajemnionej miłości. Artysta posługuje się porównaniami do Nieba, cudu i rytuału, aby potęgować obraz niemożliwego wyzwania – znalezienia wspólnego języka z drugą połówką.
Jednak drugi numer już zaczyna odbiegać od typowego stylu Kushnera. I Walk Away byłoby genialnym intro dla kolejnego filmu o Jamesie Bondzie. Muzycznie zbliżony jest do tytułowej piosenki do filmu Ponad prawem, którą Amerykanin zaśpiewał wraz z zespołem The Isley Brothers. W I Walk Away powraca znana z The Dichotomy brutalna wewnętrzna walka i wątpliwości wobec wiary. Jej wagę oddają nie tylko pojawiające się niecenzuralne słowa, ale również mocniejszy bit. Podniosły temat pozostaje w kolejnym I Might Never Be Enough, który także wykorzystuje muzykę adekwatnie do tekstu. Od razu stylem kojarzy się z Ordinary Alexa Warrena, a choćby jest zbliżony motywem wyjątkowości uczucia do drugiej osoby. Tym samym wypada jak nieco gorsza kopia hitu Warrena. Kushnerowi zabrakło osobistej perspektywy. Każdy śpiewa o miłości, więc to tylko konkretne spojrzenie przez własne doświadczenia może wyróżnić kolejne piosenki.
Takim bezosobowym wypełniaczem okazuje się przede wszystkim The Truth, będący miłosną balladą z nutką chrześcijańskich nawiązań. Electrified również popełnia ten błąd, choć fenomenalnie używa efektu reverb. Daje nim poczucie rozchodzących się na niebie piorunów, o których artysta właśnie śpiewa. Natomiast Dead Vine wykorzystuje nowotestamentową przypowieść o krzewie winnym, odwracając jej wektor. Równocześnie okazuje się bezpośrednim nawiązaniem do Daylight, które również poruszało ten motyw. Dead Vine jest komentarzem do hitu, w którym podmiot zauważa, iż winę za fałszywe sacrum w relacji ponosi druga połówka. W ten sposób Kushner zgrabnie łączy swój poprzedni album z Devotion.
fot. materiały prasowePiosenkarz wraz z kawałkiem If You Need Someone przełamuje trochę monotonię znaczeniową dotychczasowych utworów. Pierwsza zwrotka wprowadza infantylny, dziecinny charakter poprzez retoryczne pytania. Wraz z kolejnymi wersami autor wydaje się dorastać do ich przykrych konsekwencji, co doskonale przygotowuje słuchaczy na szczerość i dramatyzm następnego numeru. Read Your Eyes to jeden z najciekawszych punktów tego albumu. Twórca prezentuje perspektywę dziecka wobec swojego ojca, tyle iż dorosłym jest tu właśnie sam Kushner. To pewna wyimaginowana przyszłość, co oryginalnie przełamuje sztampowy motyw “syndromu ojca” zwielokrotniony w różnych utworach na całym świecie. Kushner odsłania tu konsekwencje ukrywania swoich problemów z młodości i wewnętrznej walki. Wzywa do pielęgnowania duszy, bo zaniedbana wpływa na relację z najbliższymi – tu z własnym dzieckiem.
Dalej amerykański piosenkarz skupia się na krytyce powierzchowności współczesnych relacji i potrzeb. There Must Be Love to pesymistyczne wołanie o pokój na świecie i między ludźmi. Kushner podkreśla skomplikowanie zła i dobra, przy czym diagnozuje największą chorobę dzisiejszych mediów. Strach i hejt służą tylko jednostkom, a wielu “kaznodziejów” paradoksalnie widzi wszystko jako czarne lub białe. Artysta podkreśla sprawę słynnym motywem tańca śmierci, szukając nadziei na zgodę na świecie. I swoje opinie kontynuuje w Made of Glass, w którym skupia się na “celebryckiej masce”. Utworowi towarzyszy bardzo skoczna muzyka, klimatem przypominająca I Ain’t Worried od OneRepublic. Twórca osiąga w ten sposób ironiczną kompozycję, zamykając tekst o fałszywości influencerów w podkładzie idealnym do TikTokowych editów.
Kushner nie szczędzi krytyki wobec mediów społecznościowych także w Godsent, gdzie skupia się na porównaniach i zazdrości. Doskonale przy tym odnosi się do chwilowości i powierzchowności współczesnych uczuć. Ponowne zderzenie z wyidealizowanym traktowaniem drugiej połówki jako wręcz wysłannika Boga trafia w sedno problemu. Pomimo iż utwór Cycle Of Life nie jest ostatnim numerem na albumie, zdaje się najbliższy jego myśli przewodniej. Brutalny żal po stracie i nostalgia mieszają się z optymistycznym słodko-gorzkim spojrzeniem na życie. To w zasadzie kawałek o dychotomii egzystencji, paradoksie piękna i tragedii, który dba o jedność człowieka i świata.
Od premiery hitowego Daylight minęło ok. 3,5 roku, a David Kushner wciąż nie do końca określił kierunek swojej twórczości. Devotion to album zawierający kilka gorszych kawałków, sprawiający czasem wrażenie mało kreatywnego. Artysta zdołał poruszyć istotne kwestie, z których najmocniej wyłania się krytyka wyidealizowanych mediów kryjących brutalne praktyki manipulacji i fałszu. Kushner wyróżnia się szczególnie muzycznie, wprowadzając konkretną narrację poprzez tempo, wysokość swojego głosu i adekwatny “klimat” utworu. To twórca z dużym potencjałem, który jednak musi oderwać się od kliszowych motywów i rozwiązań tekstowych. The Dichotomy było pierwszym dniem stworzenia, Devotion to jego wieczór i miejmy nadzieję, iż następny album będzie porankiem dnia kolejnego.
Fot. główna: materiały prasowe














