Przekrojowa wystawa twórczości Zofii Glazer-Rudzińskiej (1950–2017) prezentuje litografie, formy przestrzenne, malarstwo, rysunek oraz materiały archiwalne.
Litografia, będąca głównym medium artystki, to przedstawienia fragmentów ciała. Prace wykonane w tej technice stały się pretekstem do ukazania różnych aspektów cielesności, w tym jej fizycznego wymiaru poznawczego. Ciało stanowiło dla Glazer podmiot ontologiczny; ujawniała ona jego silne związki z naturą oraz wrażliwą perspektywę własnej podmiotowości. Takie ujęcie tematu sytuuje twórczość Zofii Glazer w kontekście polskiej sztuki feministycznej.
Tytuł wystawy nawiązuje do sposobu przedstawiania ludzkiej postaci, która w pracach artystki zawsze pozostaje fragmentaryczna – jakby determinowana ciągłym procesem stawania się. Ekspozycja jest także zaproszeniem do poznania samej techniki litografii, wymagającej precyzji, siły fizycznej i otwartości na przypadek. Zofia Glazer uczyła tej techniki w warszawskiej ASP oraz w Cali w Kolumbii.
Wybrane prace Glazer pozwalają spojrzeć na dorobek artystki w szerokiej perspektywie biograficznej. Wszystkie prezentowane obiekty pochodzą z jej rodzinnego archiwum. Wystawa jest wynikiem dwóch semestrów pracy grupy kuratorskiej nad archiwum artystki oraz przeprowadzenia rozmów z opiekunem zasobu Krzysztofem Rudzińskim, mężem Zofii Glazer.
Wystawa przygotowana w ramach zajęć „Warsztat kuratorski” pod opieką dr Mariki Kuźmicz
Współpraca: Adam Parol
