Czemu nie skorzystasz, skoro mieszkasz tuż obok?

Pamiętam, iż dawno temu, gdy jeszcze mieszkałam przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie, moja siostra Elżbieta zadzwoniła do mnie w połowie dziesiątej rano. Jagodo, gdzie jesteś? Muszę natychmiast wyjść, przyjedź od razu! brzmiało w wiadomości, którą wyświetlił się na ekranie telefonu. Przerwałam łyk zimnej kawy, przetarłam nos i spojrzałam na ekran po raz trzeci w tygodniu. Po raz trzeci pilnie. Po raz trzeci od razu.

Nie mogę, pracuję odpisalem, wracając do laptopa. Minutę później telefon znowu wibrował.

Jaka to praca? Przecież pracujesz zdalnie! Po prostu zamknij laptop i przyjedź. Marek i Zofia sami, muszę wyjść z domu.

Uśmiechnąłem się pod nosem. Elżbieta i Dawid od półtora roku siedzieli w domu. On szukał godnej roboty, ona troszczyła się o dzieci. W praktyce oznaczało to, iż mąż przeglądał jakieś forum, a siostra niekończąco gadała z przyjaciółkami i oglądała seriale. Gdyby nie spadek po dziadku, rodzina prawdopodobnie byłaby w biedzie.

Mam deadline za trzy godziny. Zadzwoń do mamy. Odpowiedź przyszła natychmiast, jakby Elżbieta trzymała palec na klawiaturze. Mamo zajęta! Jagodo, serio, co cię stoi? Mieszkasz przecież w pobliżu!

Nie mogę powtórzyła Elżbieta. Naprawdę zajęta. Telefon zadzwonił, a siostra przeszła do bardziej stanowczego tonu.

Jagodo, co to za bzdury? nie przywitała się Elżbieta. Proszę cię o pomoc, jak człowiek!

A ja ci wyjaśniam: mam robotę.

Jaka to robota? Siedzisz w domu przy komputerze, a mnie uważasz za wielkiego trudu!

Zamknęłam oczy. Zawsze to samo.

Elu, klient czeka na projekt. jeżeli go nie oddam, nie dostanę wypłaty. Bez wypłaty nie zapłacę czynszu. Rozumiesz?

Boże, a co jeżeli się spóźnię! Jesteśmy rodziną, Jagodo. Rodziną! Czy rozumiesz, co to znaczy?

Rozumiem, ale nie mogę teraz.

Więc nie chcesz głos siostry stał się lodowaty. Tak po prostu nie chcesz pomóc własnej siostrze, własnym krewnym! Jesteś egoistką, Olga.

Elu, ja…

Nie, posłuchaj mnie! Kiedy potrzebuję pomocy, od razu wymyślasz jakieś wymówki! Jesteśmy rodziną, a ty nie chcesz mi pomóc!

Ledwo powstrzymałam się od śmiechu. W ciągu ostatniego miesiąca byłam u siostry co najmniej dziesięć dni: karmiłam dzieci, układałam ich do snu, czytałam bajki, sprzątałam rozsypane zabawki. Za każdym razem Elżbieta znikała na dwie godziny, które zamieniały się w cały dzień.

Elu, naprawdę muszę pracować.

Wymówki! Same wymówki! Wymyślasz nieistniejące sprawy, tylko po to nie pomagać rodzinie!

Zamknęłam telefon. Palce lekko drżały ze złości. Wzięłam głęboki oddech, wypiłam zimną kawę i wróciłam do projektu. Po godzinie telefon ożył ponownie: trzy nieodebrane od Elżbiety, dwa SMS-y, jeden czterominutowy głosowy. Nie chciałam ich słuchać wiedziałam, co w nich będzie: oskarżenia, nagany, presja na litość.

Do wieczora zgromadziło się dwanaście wiadomości, wszystkie w wersji jesteśmy rodziną, dlaczego nie chcesz pomóc. Czytałam je, czując rosnącą absurdalność. Elżbieta i Dawid siedzieli w domu we dwoje, dorośli ludzie, a i tak domagali się, by pracująca siostra zostawiła wszystko i przyjechała opiekować się ich dziećmi.

Następny dzień powtórzył ten sam scenariusz, potem kolejny i jeszcze kolejny. Elżbieta dzwoniła trzycztery razy dziennie, pisała długie listy, w których nazywała mnie egoistką, bezdusznością i zapomnianą o rodzinie. Dawid nie wtrącał się w konflikt, po prostu istniejąc w tle.

Zrezygnowałam z odbierania telefonów. Odrzucałam połączenia i wracałam do swoich spraw. Wiedziałam: jeżeli poddam się choć raz, to nie będzie końca.

Miałam własne życie, własne plany, własne marzenia. Nie zamierzałam ich poświęcać na czyjeś kaprysy.

W sobotę zadzwoniła matka.

Jagodo, co się dzieje? powiedziała surowo Walentyna, matka.

Nic się nie dzieje, mamo. Pracuję odparłam.

Elżbieta mówi, iż odmawiasz pomocy przy dzieciach.

Elżbieta mówi różne rzeczy. Nie odmawiam pomocy. Odmawiam porzucania pracy za każdym razem, gdy ma ochotę gdzieś wyjechać.

Jagodo, to twoja siostra. Starsza siostra. Młodsze powinny pomagać starszym, tak zawsze było.

Mamo, Elżbiecie trzydzieści lat. Ma męża. Oboje siedzą w domu cały dzień. Dlaczego ja mam się nią zajmować?

Bo jesteś rodziną! głos matki stał się ostrzejszy. Co to za egoizm? W naszych czasach tak się nie robiło! Każdy pomagał, nikt nie odmawiał!

Oparłam się o oparcie krzesła. Przez dwadzieścia osiem lat nie nauczyłam się kłócić z matką. Walentyna zawsze stała po stronie Elżbiety. Od dzieciństwa. Starsza córka wzorowa, piękna, prawidłowa. Młodsza tak, przybrana.

Mamo, nie zamierzam tego dyskutować.

No właśnie! Nie chcesz choćby ze mną rozmawiać! Dorosłaś, znalazłaś pracę i myślisz, iż możesz wyjść z rodziny?

Po prostu żyję swoim życiem.

Twoje życie to rodzina! Zapamiętaj to, Jagodo!

Zapamiętałam. Ale wnioski wyciągnęłam inne.

Kolejne dwa tygodnie zamieniły się w niekończący się koszmar. Elżbieta dzwoniła, pisała, przesyłała zdjęcia dzieci z podpisami typu spojrzyj, jak Zosia za tobą tęskni. Matka włączała się co drugi dzień, powtarzając te same argumenty o wartościach rodzinnych i obowiązku wobec starszych.

To nie mogło trwać wiecznie. Musiałam podjąć decyzję: albo złamię się i wrócę do roli darmowej niani, albo coś zmienię radykalnie. Oferta pracy w Gdańsku pojawiła się nagle, jakby na zamówienie. Dobra pensja, interesujący projekt, perspektywa rozwoju. Co najważniejsze osiemset kilometrów dzieliło mnie od rodziny.

Zgodziłam się tego samego dnia.

Pakowałam się po cichu. Znajdowałam najemcę do mieszkania, pakowałam rzeczy, kupiłam bilety. Nikt nie dowiedział się o wyjeździe. Wiedziałam, iż jeżeli coś powiem, wybuchnie skandal, który lepiej od razu odrzucić. Elżbieta będzie płakać, matka krzyczeć. A potem będą mnie namawiały, żebym wróciła, i wszystko wróci do starego koła.

Dość!

W środę rano wsiadłam do pociągu do Gdańska. Wysłałam wiadomość do matki i siostry, iż przeprowadzam się. Telefon wyłączyłam w dworcu i włączyłam dopiero po dobie, kiedy już wprowadziłam się do nowego mieszkania.

Czterdzieści trzy nieodebrane połączenia, osiemnaście SMSów, pięć wiadomości głosowych. Najpierw od matki.

Jagodo! Walentyna prawie krzyczała. Co to za wyczyn?! Jak mogłaś wyjechać, nie mówiąc nikomu?! To zdrada! Natychmiast wracaj do domu!

Następnie od Elżbiety. Siostra płakała w słuchawce, przerywając płacz oskarżeniami. Jak mogłaś nas zostawić dzieci pytają, gdzie jest ciocia Jagoda nienawidzisz nas…

Posłuchałam do końca, potem spokojnie usunęłam wszystkie wiadomości i oddzwoniłam do matki.

Mamo, wszystko w porządku. Mam nową pracę, przeprowadziłam się.

Wróć! Natychmiast wróć! Potrzebujemy cię w rodzinie!

Nie, mamo. Zostaję tutaj.

Jagodo, nie rozumiesz! Elżbiecie potrzebna jest pomoc! Dzieci…

Elżbieta niech wreszcie zajmie się własnymi dziećmi. Albo zatrudni nianię. Albo poprosi Dawida, żeby odłożył komputer. Nie muszę ciągle pomagać, mamo.

Odłożyłam słuchawkę, nie słuchając dalszych wykrzyknień. Elżbieta zadzwoniła po godzinie.

Jagodo, jak możesz? Jesteśmy siostrami! Musisz być blisko!

Nic nie jesteś mi winna, Elu. Jesteś dorosłą kobietą, ogarnij własne sprawy.

Ale dzieci…

Twoje dzieci. Wasze dzieci. Wychowujcie je sami.

Wiesz, jak trudno mi jest!

Wiem. Dlatego wyjechałam.

Kolejne tygodnie przyzwyczajały mnie do nowego życia. Inny świat, nowe biuro, nowi koledzy. Rano przychodziłam do pracy, po południu wracałam do cichego mieszkania. Wieczorem nie słyszałam krzyków i żądań.

Telefon od krewnych stopniowo milknął.

Po dwóch miesiącach spotkałam Maksymiliana. Poznaliśmy się na firmowym bankiecie, wymieniliśmy numery. Okazał się zabawny, inteligentny i zupełnie normalny. Bez dram, bez manipulacji, bez powinieneś mi coś.

Pewnego dnia przyłapałam się na tym, iż uśmiecham się bez powodu. Budzę się rano i cieszę się nowym dniem, nie rozmyślając o tym, ile wiadomości od siostry nagromadziło się w nocy.

Po pół roku siedzę na balkonie z filiżanką kawy, patrzę na miasto, które stało się już moim domem. Obok drzemiący kot, który został odebrany w klatce schodowej miesiąc temu. W sąsiednim pokoju Maksymilian rozbrzmiewa talerzami, przygotowując śniadanie.

To właśnie odległość osiemset kilometrów między mną a rodziną okazała się najlepszym lekarstwem na natrętne roszczenia i manipulacje. Dokonałam adekwatnego wyboru, wyjeżdżając.

I wreszcie, po latach, odnalazłam prawdziwe szczęście.