Czego boją się strażnicy ksiąg

W klasztorze z „Imienia róży” można umrzeć od nadmiaru ciekawości. Księgi obiecują poznanie, ale dostęp do nich podlega równie ścisłej kontroli jak życie mnichów. Milo Manara świetnie wyczuwa tę sprzeczność: rysuje świat, do którego chciałoby się wejść oraz architekturę, która natychmiast przypomina przybyszowi, gdzie jego miejsce. W dwutomowej adaptacji powieści Umberta Eco najbardziej uwodzi właśnie to połączenie zaproszenia z zakazem. Piękno ma tu swoich strażników, a zachwyt bywa pierwszym krokiem ku nieposłuszeństwu.