— Co to znaczy, iż się rozwodzimy? — zapytał Radosław.
— Przez to, iż dałem pieniądze matce?
Inga stała przy stole, trzymając wyciąg bankowy.
Białe kartki rozsypały się po blacie.
— Sto dziewięćdziesiąt tysięcy! — krzyknęła. — Radosławie, gdzie są pieniądze?!
Mąż nie odrywał wzroku od telewizora.
Przełączał kanały, jakby nic się nie stało.
— Jakie pieniądze? — mruknął.
— Te, które zbieraliśmy trzy lata na mieszkanie!
— Wczoraj było dwieście dwadzieścia pięć tysięcy.
— Dzisiaj trzydzieści pięć. Rozumiesz to?
Radosław wreszcie podniósł wzrok.
Wzruszył ramionami, jakby to był drobiazg.
— Mama z Joasią poprosiły o pomoc. Co, jestem potworem?
— Zapytałeś mnie o zgodę?
— Czego się spinasz? Oddam te pieniądze.
— Kiedy? Za ile lat? — Inga pochyliła się nad stołem.
— Umówiliśmy się — żadnych wydatków bez rozmowy. Żadnych!
— A jak matka prosi, to mam odmówić?
— A jak twoja żona haruje trzy lata, to nic?
— Nie przesadzaj. Zwykła robota — odpowiedział obojętnie.
Pół roku wcześniej Inga siedziała w biurze agencji turystycznej.
Liczyła prowizję od sprzedanych wycieczek.
Grupa była duża, dobrze płacąca.
Koleżanka Teresa zajrzała przez monitor.
— Znowu liczysz na mieszkanie?
— Jeszcze rok, może półtora — uśmiechnęła się Inga.
— Radek też dorabia, w warsztacie, w weekendy.
— Masz szczęście. Mój tylko obiecuje.
— Tak, mam szczęście — powiedziała Inga, choć czuła niepokój.
Teresa przysunęła krzesło.
— Ile już uzbieraliście, jeżeli nie sekret?
— Dwieście dziesięć tysięcy. Blisko celu.
— Gdzie trzymacie te pieniądze? W banku?
— Na lokacie. Odsetki małe, ale są.
— Najważniejsze, żeby nie wydać na głupoty.
Inga skinęła głową, nic więcej nie mówiąc.
Radosław ostatnio coraz częściej narzekał na zmęczenie.
Rzadziej jeździł do warsztatu na dorywcze zlecenia.
Tego wieczoru zastała go na kanapie przed telewizorem.
— Radku, nie byłeś dziś w warsztacie?
— Jutro pojadę. Plecy mnie bolą.
— Może do lekarza?
— Samo przejdzie. Mama dzwoniła, Joasia chce iść na kurs wizażu.
— Ile potrzebuje?
— Piętnaście tysięcy, drobiazg.
— Drobiazg?! To mój miesięczny bonus, Radosławie!
— Nie krzycz. Dam z wypłaty, nie z oszczędności.
— A jeżeli nie starczy?
— Starczy. Nie nakręcaj się.
Dwa tygodnie później historia się powtórzyła.
Krystyna zadzwoniła w czasie kolacji.
— Cieknie kaloryfer? Siedem i pół tysiąca? Przyniosę jutro.
Inga odłożyła widelec.
— Umówiliśmy się — najpierw kredyt, potem reszta.
— Mam patrzeć, jak matce kapie z sufitu?
— Paweł mieszka blisko. Czemu on nie pomoże?
— Paweł jest bezrobotny, wiesz dobrze.
— W takich czasach? Bezrobotny?
— Nie zaczynaj swoich wywodów. To moja matka.
Inga poczuła, iż coś w niej się łamie.
Każda kolejna prośba kosztowała ich przyszłość.
Mieszkanie, o którym marzyli, znikało w kawałkach.
— Radosławie, ja też mam rodzinę. Też mam potrzeby.
— Nikt cię nie ogranicza.
— Ograniczasz mnie ty, dając nasze pieniądze bez pytania.
— To są też moje pieniądze.
— Zarobione przez nas oboje, na wspólny cel.
Rozmowa wróciła do punktu wyjścia.
Radosław wciąż nie rozumiał, o co jest ta złość.
— Więc teraz się rozwodzisz przez pieniądze?
— Nie przez pieniądze. Przez brak szacunku.
— Przesadzasz, Inga.
— Nie przesadzam. Po prostu już nie wierzę w nasze plany.
Spakowała wyciąg bankowy do szuflady.
Spojrzała na męża ostatni raz tego wieczoru.
— Jutro idę do prawnika.
To było jej jedyne słowo na pożegnanie.












