Powiększanie piersi implantami pozwala zmienić objętość i kształt biustu, wyrównać asymetrię lub przywrócić pełność utraconą po ciąży czy zmianie masy ciała. O efekcie nie decyduje jednak wyłącznie rozmiar wybranego implantu. Liczą się też jego kształt, sposób umieszczenia i budowa ciała. Jak przygotować się do operacji, ile trwa rekonwalescencja i czy implanty trzeba wymieniać? O tym poniżej.
Implanty okrągłe czy anatomiczne – który kształt wybrać?
Implanty okrągłe mają symetryczny kształt i mogą zapewniać większe wypełnienie górnej części piersi. Nie musi to jednak oznaczać sztucznego wyglądu – odpowiednio dobrane pozwalają uzyskać również subtelny, naturalny rezultat. Ich zaletą jest także to, iż obrót wokół własnej osi zwykle nie wpływa na wygląd biustu. Implanty anatomiczne przypominają kroplę – są pełniejsze w dolnej części i łagodniej zwężają się ku górze. Mogą być dobrą opcją, gdy celem jest uzyskanie łagodnego przejścia między górną a dolną częścią piersi. W ich przypadku niepożądana rotacja może jednak zmienić kształt biustu i wymagać korekty.
Wybór implantów nie powinien opierać się jedynie na zdjęciach efektów innych pacjentek. Chirurg uwzględnia szerokość klatki piersiowej, grubość tkanek, symetrię, elastyczność skóry, położenie brodawek oraz oczekiwaną projekcję. Dlatego powiększanie piersi implantami powinno być poprzedzone szczegółową oceną budowy anatomicznej i ustaleniem oczekiwanych rezultatów, a nie wyłącznie wyborem pojemności implantu.
Pod mięśniem czy pod gruczołem – gdzie umieszcza się implant?
Implant umieszcza się w specjalnie przygotowanej przestrzeni, zwanej lożą. Najczęściej rozważa się dwie płaszczyzny jego ułożenia:
- podgruczołową – implant znajduje się nad mięśniem piersiowym większym, pod tkanką gruczołową. Rozwiązanie może być adekwatne, gdy własne tkanki zapewniają wystarczające pokrycie jego krawędzi. Natomiast przy bardzo szczupłej sylwetce kontury i pofałdowania implantu mogą być bardziej widoczne,
- podmięśniową lub częściowo podmięśniową – górna część implantu jest osłonięta mięśniem. W technice dual plane mięsień osłania tylko część implantu. Może to poprawiać maskowanie implantu, ale początkowo wiąże się niekiedy z większym napięciem i dyskomfortem, a praca mięśnia wpływa na jego położenie,
Możliwe jest także umieszczenie implantu pod powięzią mięśnia – o wyborze decydują anatomia, aktywność fizyczna pacjentki i przewidywane zachowanie tkanek w kolejnych latach. Przy dużym opadaniu piersi niekiedy potrzebne jest również ich podniesienie.
Gdzie wykonuje się nacięcia i czy blizny będą widoczne?
Powiększanie biustu wymaga nacięcia skóry, przez które chirurg wprowadza implant. Najczęściej stosuje się:
- nacięcie w fałdzie podpiersiowym – blizna znajduje się w naturalnym załamaniu pod piersią, a chirurg uzyskuje bezpośredni dostęp do przygotowywanej loży,
- nacięcie przy brzegu otoczki – przebiega na granicy skóry o różnym zabarwieniu, ale może wiązać się z większym ryzykiem naruszenia przewodów mlecznych lub zmiany czucia brodawki,
- nacięcie w dole pachowym – pozwala uniknąć blizny bezpośrednio na piersi, ale nie sprawdza się w każdej sytuacji i wymaga odpowiedniej techniki.
Blizny nie znikają całkowicie. Można jednak ograniczać ich widoczność poprzez staranne planowanie cięć, delikatne obchodzenie się z tkankami, prawidłowe szycie i adekwatną pielęgnację po zabiegu. Z czasem ślady pooperacyjne zwykle bledną. Ostateczny wygląd zależy także od indywidualnej skłonności do bliznowacenia.
Ciąża i karmienie piersią po powiększeniu biustu – czy są możliwe?
Implanty same w sobie nie uniemożliwiają zajścia w ciążę ani karmienia piersią. Karmienie zwykle jest możliwe, ale pełnej laktacji nie można zagwarantować. Znaczenie ma technika operacyjna, zwłaszcza ewentualne naruszenie przewodów mlecznych i nerwów. Umieszczenie implantu pod mięśniem zwykle w mniejszym stopniu wpływa na produkcję mleka niż niektóre inne techniki.
Jeśli pacjentka planuje macierzyństwo, powinna powiedzieć o tym podczas konsultacji. Ciąża i laktacja mogą zmienić objętość oraz elastyczność piersi, a więc również ich wygląd po operacji. W niektórych sytuacjach rozsądne będzie odłożenie zabiegu do czasu zakończenia karmienia i ustabilizowania się biustu. Po porodzie trzeba poinformować o operacji położną, która pomoże ocenić karmienie i przyrost masy ciała dziecka.
Jak długo trwa rekonwalescencja po operacji?
Operację przeprowadza się zwykle w znieczuleniu ogólnym. W pierwszych dniach mogą występować ból, obrzęk, uczucie napięcia i przejściowe zmiany czucia. Kształt piersi stabilizuje się przez kolejne miesiące. Orientacyjne etapy powrotu do sprawności wyglądają następująco:
- pierwsze dni – odpoczynek, krótkie spacery i ograniczenie ruchów nadmiernie angażujących klatkę piersiową. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących leków oraz pielęgnacji ran,
- po 7-14 dniach – wiele pacjentek wraca do pracy biurowej, jeżeli nie wymaga ona dźwigania ani intensywnego wysiłku. Praca fizyczna zwykle wymaga dłuższej przerwy,
- przez około 4-6 tygodni – zaleca się unikanie podnoszenia ciężkich przedmiotów, gwałtownych ruchów ramion i intensywnego treningu. Dokładne ograniczenia ustala lekarz,
- po około 6-8 tygodniach – możliwy jest stopniowy powrót do bardziej wymagających ćwiczeń, jeżeli gojenie przebiega prawidłowo i lekarz wyrazi na to zgodę.
Biustonosz pooperacyjny służy podtrzymaniu i stabilizacji piersi. Zwykle nosi się go przez kilka tygodni, często przez całą dobę, z przerwami na higienę – zgodnie z indywidualną instrukcją. Nie należy samodzielnie skracać tego okresu. Efekt końcowy ocenia się zwykle po kilku miesiącach.
Czy implanty piersi trzeba wymieniać co 10 lat?
To częsty mit. Nie istnieje zasada nakazująca wymianę każdego prawidłowo funkcjonującego implantu dokładnie po dziesięciu latach. Implanty nie mają jednak nieograniczonej trwałości – wraz z upływem czasu rośnie prawdopodobieństwo powikłań i konieczności ponownej operacji. Przyczyną wymiany lub usunięcia mogą być m.in. pęknięcie implantu, przykurcz torebkowy, przemieszczenie, ból czy niezadowalająca zmiana kształtu piersi.
Kontrole są ważne, ponieważ pęknięcie implantu silikonowego może przebiegać bezobjawowo. Stan implantów ocenia się w badaniach obrazowych, takich jak USG lub rezonans magnetyczny, według zaleceń lekarza i producenta. Obecność implantów nie zwalnia również z badań profilaktycznych piersi, a przed mammografią należy poinformować personel o ich posiadaniu.
Operacja wiąże się też z ryzykiem zakażenia, krwiaka, zaburzeń czucia i asymetrii. Rzadkim, ale istotnym powikłaniem związanym szczególnie z implantami o powierzchni teksturowanej jest BIA-ALCL, czyli chłoniak anaplastyczny z dużych komórek związany z implantami piersi. Trzeba omówić możliwe powikłania jeszcze przed wyborem modelu.
Jak przygotować się do pierwszej konsultacji z chirurgiem plastycznym?
Pierwsza konsultacja z chirurgiem plastycznym pozwala ocenić, czy powiększanie piersi implantami będzie dobrym rozwiązaniem. Przed wizytą trzeba przygotować informacje o przebytych chorobach i operacjach, przyjmowanych lekach, alergiach oraz planach związanych z macierzyństwem. Pomocne są również zdjęcia przedstawiające oczekiwany wygląd biustu. Podczas spotkania specjalista oceni budowę klatki piersiowej, kondycję skóry, wielkość i symetrię piersi, a następnie omówi dostępne rodzaje implantów oraz możliwości uzyskania pożądanego efektu.
Istotny jest także wybór profesjonalnej i doświadczonej placówki. Osoby zainteresowane implantami piersi w Warszawie powinny zwrócić uwagę przede wszystkim na doświadczenie chirurga, standardy bezpieczeństwa oraz zakres opieki pooperacyjnej. Profesjonalna klinika powiększania piersi powinna zapewniać kompleksową kwalifikację do zabiegu, szczegółowe omówienie możliwych powikłań oraz wsparcie podczas rekonwalescencji.
Nie zawsze jednak zastosowanie implantów będzie najlepszym rozwiązaniem. jeżeli głównym problemem jest opadanie biustu, lekarz może zaproponować lifting piersi, natomiast w przypadku ich nadmiernej objętości – zabieg redukcyjny. Pomniejszanie piersi w Warszawie to odrębna procedura chirurgiczna, której celem jest zmniejszenie rozmiaru biustu i poprawa jego proporcji. Wybór odpowiedniej metody powinien uwzględniać zarówno oczekiwania pacjentki, jak i indywidualne uwarunkowania anatomiczne.
źródło: Materiał zewnętrzny
