W porównaniu do „Exultation of Cruelty” brzmienie jest mniej surowe, a w samych kawałkach więcej melodii i podniosłych fragmentów. Bliżej temu do „Aamongandr”, choć nie jest to żadna powtórka tamtej płyty. Zresztą część materiału powstawała jeszcze podczas sesji do tamtego albumu. Werwolf raz serwuje szybki, agresywny wpierdol, innym razem zwalnia i robi się bardziej ponuro. Wszystko jednak trzyma się kupy i nie ma wrażenia, iż coś zostało wrzucone na siłę.
Dobrym przykładem są dwa następujące po sobie numery. „Christrape” ma wyraźne speed/thrashowe zacięcie, natomiast „The Dragon's Cross” mocno zwalnia i stawia bardziej na melodię. Co ciekawe, solówki w „Rex Typhonis” i „The Dragon's Cross” nagrał Timo Tolkki, znany przede wszystkim ze Stratovariusa. Dość nieoczekiwany gość na płycie SW, ale jego partie naprawdę robią robotę. Takich zmian tempa i nastroju jest na płycie więcej, dzięki czemu całość nie zlewa się w jednostajne napierdalanie.
Nie ma tu żadnej rewolucji, ale też nie tego oczekuję od SW. Są świetne riffy, jest agresja i sporo melodii, które wcale nie odbierają tej muzyce charakteru. Mnie taki SW zdecydowanie siedzi. Kolejna mocna płyta Werwolfa.
Statystyki: autor: Szajtan — 18 min. temu
