Bicie w bęben tradycyjnie oznajmiło mieszkańcom Iwanisk Zmartwychwstanie Chrystusa. Tarabanienie to zwyczaj, który od wieków jest nierozerwalnie związany z obchodami Świąt Wielkanocnych w tym mieście.
Taraban wygląda niczym miedziany kocioł, na który naciągnięta jest oprawiona bycza skóra, a jego odgłos ma być związany z odgłosem pękania skał i huku, jakie miały towarzyszyć zmartwychwstaniu Jezusa.
Aleksandra Imosa, popularyzatorka kultury ludowej regionu świętokrzyskiego z Muzeum Wsi Kieleckiej w Tokarni mówi, iż tarabanienie zawsze rozpoczyna się o północy w Wielką Sobotę i trwa do porannej niedzielnej rezurekcji o godzinie 6.00.
– Kawalerowie z Iwanisk w noc poprzedzającą Wielkanoc biją w bęben, budząc wiernych na rezurekcję. Wybijają rytmiczną melodię, która jest, można powiedzieć, nieco hipnotyczna. Ten wyjątkowy zwyczaj kultywowany od wieków może zaginąć, bo jak mówią mieszkańcy Iwanisk, zaczyna brakować młodzieńców, którzy odważyliby się bić w taraban przed Wielkanocą – zaznacza.
Geneza zwyczaju nie jest znana, a miejscowe przekazy głoszą, iż wywodzi się on z czasów potopu szwedzkiego. Podobno wojska króla Karola Gustawa opuszczając Iwaniska pozostawiły wielki taraban, czyli bęben używany przez wojsko, który od tamtej pory wykorzystywany jest w okresie wielkanocnym.
