Bezdomna kobieta zawsze nosiła ze sobą trzy walizki. Przez szesnaście lat ludzie myśleli, iż oszalała, aż pewnego dnia wszystko się wyjaśniło
Pani Genowefa, bystra starsza pani, niedawno obchodziła swoje osiemdziesiąte urodziny. Kiedy była młoda, pracowała jako maszynistka, a choćby gdy zwolniono ją już w wieku emerytalnym, nie poddała się skończyła kurs na technika administracyjnego i postanowiła przenieść się do Warszawy, licząc, iż właśnie w stolicy znajdzie pracę. Jednak dla kobiety po sześćdziesiątce nie było miejsca w wielkim mieście. Udało jej się znaleźć tylko dorywcze zajęcia, a niedługo zabrakło jej pieniędzy na wynajem mieszkania w Warszawie. I tak znalazła się na ulicy, gdzie musiała spać w schronisku albo choćby pod gołym niebem w śpiworze. Tak, dostawała emeryturę, ale coś było nie tak: jej wysokość zmieniała się z miesiąca na miesiąc raz dostawała 1200 złotych, innym razem 3700 złotych.
Genowefa próbowała dowiedzieć się, z czego wynikają te rozbieżności, ale nikt nie słuchał skarg bezdomnej kobiety. Zrozumiała, iż jeżeli tylko spienięży czeki i wyda emeryturę, bardzo trudno będzie jej potem udowodnić swoje racje. Dlatego wcale nie korzystała z tych pieniędzy odsyłała czeki do ZUS-u i wciąż domagała się klarownych wyjaśnień. Warto też dodać, iż Genowefa ma czwórkę dorosłych dzieci. Cały ten czas jej córka, mieszkająca w Krakowie, szukała matki w Warszawie. Starsza pani nigdy nie mówiła dzieciom, iż mieszka na ulicy, tylko czasem dzwoniła i zapewniała, iż wszystko w porządku. Gdy córka w końcu poznała prawdę, oczywiście od razu zaproponowała matce powrót do rodzinnego miasta i wspólne mieszkanie. Ale Genowefa odmówiła postanowiła nie opuszczać stolicy, dopóki nie odzyska należnych jej pieniędzy.
Przez lata skrupulatnie gromadziła całą korespondencję z urzędami, żeby mieć dowody z czasem tych papierów zebrało się tyle, iż potrzebowała aż trzech walizek. Zawsze je ze sobą nosiła, a ludzie zaczęli myśleć, iż starsza pani straciła rozum i wszędzie targa za sobą jakieś graty. Wszyscy uważali mnie za wariatkę, mówili, żebym wyrzuciła te walizki wspomina Genowefa. Uparcie mieszkała w schronisku dla bezdomnych przez szesnaście lat. Pewnego dnia opowiedziała swoją historię pracownicy schroniska, pani Jolancie. Poprosiła ją, by mogła zajrzeć do papierów Genowefy była zdumiona, jak starannie wszystko było posegregowane oraz opisane datami. Od początku mówiła prawdę państwo było jej winne sporą sumę pieniędzy.
Jolanta pomogła Genowefie znaleźć adwokata, który zgodził się reprezentować szaloną bezdomną panią. I właśnie wtedy urzędnicy ZUS-u nagle się przebudzili! 23 sierpnia na konto bankowe Genowefy przelano całą kwotę zaległości niemal 400 000 złotych. Prawnik jest przekonany, iż to nie są jeszcze wszystkie pieniądze, które jej się należą. Genowefa wciąż nie może uwierzyć, iż dopięła swego. Wynajęła mieszkanie i wyprowadziła się ze schroniska. Przez szesnaście lat wszyscy uznawali ją za pomyloną i żaden adwokat nie chciał jej pomóc. choćby własna córka myślała, iż zachowanie matki jest bez sensu i nie wierzyła, iż kiedykolwiek uda się jej wygrać walkę z urzędami. Gdyby nie przypadkowe spotkanie z Jolantą, prawdopodobnie do końca życia mieszkałaby w schronisku.
