Bartek Walczak / I Used Up All My Sick Days So I Called In Dead

Dokąd prowadzi droga ewakuacyjna z sytuacji bez wyjścia?

Stany Zjednoczone, druga połowa 2002 roku. Punkt zbiegu dwóch cykli koniunkturalnych, początek odbudowy gospodarki po pęknięciu bańki dot-com i po kryzysie, którego przebieg stał się blueprintem dla wszystkich po nim następujących. System, zaślepiony generowaniem spekulacyjnych zysków, nie wyciąga wniosków z własnych błędów i aby przetrwać, rozpoczyna kolejną pętlę – jak Uroboros bezustannie pożerający samego siebie.

Echem przez kręte korytarze kapitalizmu odbijają się słowa wypowiedziane już w latach 80. przez Margaret Thatcher: „There is no alternative”. Narasta potrzeba ewakuacji – ostatecznego opuszczenia duszących ram otaczającego środowiska.

Sennie majaczące, liminalne przestrzenie zglitchowanego biurowca, gdzieś na granicy między realnym systemem korporacyjnym a wirtualnym systemem operacyjnym, stają się tłem dla próby ucieczki, której finał nie dostarcza jednoznacznych odpowiedzi.

Instalacja podejmuje próbę eksploracji granicznych stanów psychicznych i fizycznych jednostki w przestrzeni biurowej, traktowanych jako wypadkowa systemowych mechanizmów kontroli oraz nieustannej presji prowadzącej do zaburzenia życiowej równowagi. Jeśli, cytując Jonathana Crary’ego, uznamy, że: „Sen to radykalna przerwa w kradzieży naszego czasu przez kapitalizm”, to najskuteczniejszą formą walki o zachowanie autonomiczności wydają się być wszelkie przejawy odmowy partycypacji w jego ramach.

Narracja zbudowana jest wokół krytycznej analizy kondycji systemu kapitalistycznego oraz definiowania pozycji jednostki w kontekście korporacyjnym, w oparciu o trzy najważniejsze zagadnienia: krytyczny błąd systemu, plan ewakuacji i kapitulację.

Dystans czasowy względem opowiedzianej historii pozwala na chłodniejszy osąd sytuacji, pozostawiając pole do zastanowienia się nad aktualnością opresyjnych zagrywek kapitalizmu oraz do odnajdywania ich zupełnie nowych form.

Bartek Walczak – artysta wizualny, kreator sytuacji i majsterkowicz, lubiący pracować z przestrzenią zastaną. Jego działania orbitują wokół spekulatywności w opisywaniu otaczającego świata, nostalgicznej analogowości oraz potrzeby prostszego życia. Swoje realizacje buduje w formie immersyjnych doświadczeń, bazujących na obiektach i instalacjach wideo osadzonych wewnątrz precyzyjnie opracowanych scenografii.

Skład komisji konkursowej: Lena Peplińska, Rafał Żarski, Piotr Bosacki, Dagmara Domagała, Zuzanna Jaworska