Banana! Ranking pełnometrażowych filmów z Minionkami

Pierwszy spin-off głównej serii, stawiający w centrum bohaterów, których dotąd trzymano raczej na drugim planie. Film jest prequelem "Jak ukraść księżyc" i przybliża nam historię Minionków (jak się okazuje, trwającą już od stuleci) oraz wycinek z ich przygód w latach 60. XX wieku. Fabuła jest tu mocno pretekstowa i służy raczej do tego, by eksploatować charakterystyczny dla serii slapstickowy humor, który zresztą nie zawsze trafia. Pomimo pięknej animacji, seans staje się z czasem męczący. Nie zapada też w pamięć główna antagonistka, która nie dostała szczególnie dużo przestrzeni - musiała bowiem (jak wszyscy) ustąpić tytułowym bohaterom.

Przy okazji tej części spróbowano wymieszać wiele rzeczy naraz: brata bliźniaka Gru, nowego złoczyńcę, problemy rodzinne oraz osobną mini-fabułę Minionków. Niestety w związku z tym żaden wątek nie może porządnie wybrzmieć, choćby teoretycznie ten, który powinien być emocjonalną osią filmu (czyli ten z bratem Gru). Najciekawszym elementem jest chyba złoczyńca, a i to ze względu na fakt, iż towarzyszy mu sporo przebojów z lat 80., które zawsze miło sobie ponucić. Wątek Minionków jest rozrywkowy, ale niemal oderwany od głównej fabuły. Choć trzeba przyznać, iż występ w talent show to jeden z najzabawniejszych momentów cyklu.

To film lepszy od części trzeciej, ale czuć już przy nim zmęczenie materiału i brak pomysłu na dalsze prowadzenie historii Gru. Fabuła w pewnym sensie przetwarza to, co widzieliśmy już w poprzednich częściach (w tym wątki rodzicielskie), choć dodaje elementy kina szpiegowskiego i superbohaterskiego – te ostatnie w wątku Minionków, z którymi twórcy na tym etapie eksperymentują dosłownie i w przenośni. To solidna kontynuacja, ale nie wiem, czy jest po niej sens dalej ciągnąć historię Gru – jeżeli twórcy chcą koniecznie eksplorować to uniwersum, lepiej postawić na przygody Minionków, o ile będą zrealizowane tak sprawnie, jak w tegorocznym spin-offie. Ale o nim trochę później.

Niby spin-off o Minionkach, a w zasadzie można by było traktować jako element głównej serii (tak jakby twórcy nie mogli się zdecydować, czy chcą odejść od wątków związanych z Gru, czy jednak nie). Są i zalety takiego rozwiązania. W przeciwieństwie do pierwszego spin-offu, tutaj historia ma wyraźniejszy punkt zaczepienia, a jest nią młody Gru i jego próba wejścia do świata superzłoczyńców. Minionki nie są już tylko pretekstem do gagów, ale aktywnym zespołem pomocników przyszłego złoczyńcy. Wciąż jednak jest to prosty, nastawiony na rozrywkę film, który choć porusza tematy dorastania i odnajdywania siebie, nie ma emocjonalnej głębi. Pozostaje podziwianie imponującej (co jest standardem w przypadku tego cyklu) animacji.

Dość zaskakująco "Minionki i straszydła" okazały się w moich oczach nie tylko najlepszym spin-offem głównej serii, ale także jedną z najlepszych odsłon całego uniwersum. W przeciwieństwie choćby do "Minionków", faktycznie poczułem w tym wypadku jakąś więź z bohaterami i kibicowałem im w osiągnięciu celu. Bo "Minionki i straszydła" to pocieszna opowieść o dążeniu o spełnianiu marzeń, w dodatku osadzona w bardzo atrakcyjnym kontekście - akcja dzieje się w latach 20. XX wieku, a twórcy nie szczędzą nawiązań do historii kina. Być może dzięki temu zainteresują się nią młodsi widzowie? Mam nadzieję, iż jest na to szansa. Cieszy też, iż tym razem całość nie opiera się wyłącznie na slapstickowym humorze i iż jest on dawkowany z głową.Ciekawostka - to właśnie ta odsłona cieszy się najwyższym wynikiem z całej serii w serwisie Rotten Tomatoes.

Pierwsza część cyklu - który dziś kojarzy się głównie z Minionkami – skupia się przede wszystkim na Gru, przesuwając żółte stworki na drugi plan. I wychodzi to filmowi na dobre. Minionki służą przede wszystkim jako comic relief, zaś sama historia Gru to całkiem interesująca i ujmująca droga złoczyńcy przechodzącego przemianę ze względu na dzieci, które pojawiają się w jego życiu. Jest to zaskakująco szczere i ma emocjonalną wagę. W "Jak ukraść księżyc" nie ma takiego natężenia gagów i chaosu, jak w późniejszych częściach, więc dziś może wydawać się mniej "szalony" niż kolejne odsłony. Jest najbardziej uporządkowanym filmem w serii. A Steve Carell jest znakomity jako Gru! Zresztą w polskiej wersji Marek Robaczewski też wypada świetnie.

Najbardziej "kompletna" część całego cyklu. Sequel bierze wszystko, co działało w pierwszym filmie, i podnosi to do potęgi, ale bez utraty serca historii. Gru – który jako postać dojrzał już w pierwowzorze – jest tu rozwinięty choćby bardziej dzięki relacji z Lucy. A to sympatyczna bohaterka, która wprowadza do serii z jednej strony pewną lekkość, z drugiej emocjonalną stawkę. Fabuła z tajemniczym złodziejem i antyzłoczyńską organizacją nie jest przesadnie skomplikowana, ale dobrze napędza akcję. Minionki są tu natomiast idealnie wyważone – stanowią istotną część fabuły, ale nie dominują. Szkoda, iż potem nie udało się już powtórzyć tych proporcji.