Âme – Love Is The Dance

Taneczny songwriting.

W ciągu ponad dwóch dekad działalności, Frank Wiedemann i Kristian Beyer dali się poznać jako wytrawni didżeje i producenci, mający wyjątkowy talent do tworzenia klubowych killerów. Nieśmiertelność zapewnił im wydany w 2005 roku taneczny hymn „Rej”, który podbił całą Europę w czasie apogeum popularności reprezentowanego przezeń minimalowego house’u. Na bazie tamtego sukcesu duet Âme zamienił się w fabrykę stylowej i melodyjnej muzyki o zabawowym przeznaczeniu, publikowanej najczęściej przez powołaną przez obu twórców w 2005 roku wytwórnię Innervisions.

Wiedemann i Beyer poznali się w rodzinnym Karlsruhe w 2001 roku w sklepie płytowym, prowadzonym przez tego drugiego. Połączyła ich miłość do klasycznego house’u z Chicago i techno z Detroit, której nadali w swych własnych produkcjach modne wtedy minimalowe brzmienie. Choć w działalności nagraniowej duet skupił się na winylowych EP-kach, dorobił się także dwóch albumów, na których połączył taneczną funkcjonalność z popowym sznytem. Nie inaczej rzecz wygląda na nowej płycie Âme, która ukazuje się osiem lat od wydanego w 2018 roku „Dream House’u”.

Wiedemann i Beyer nie odcinają się na „Love Is The Dance” od swych korzeni. Najwięcej tu oczywiście europejskiego house’u w jego wszystkich barwach. Duet sięga zarówno po łagodny minimal („Cold”), jak i składa hołd detroitowym brzmieniom w stylu DJ Rolando („Asa”). Momentami słychać echa chicagowskich mistrzów („Topanga”), ale nie brak tu również połamanych rytmów rodem z brytyjskiego rave’u z początku lat 90. („Don’t Waste My Time” z typowymi akordami piano). A w „Pha Na Pha” uderza choćby gorący afro-beat z raperskimi rymami Busisiwy w roli głównej.

Tytułowy utwór to ekstatyczne disco ze szkoły Giorgio Morodera z hipnotycznym arpeggio i zmysłowym wokalem RY X w roli głównej. W zmajstrowanym z Henrikiem Schwarzem „Factor It” dostajemy rozbuchany electroclash, łączący warczące basy z metalicznymi akordami. Za sprawą „Water Be My Crown” dźwięki wiolonczeli splatają się ze skandynawskim śpiewem w electro-pop jak u The Knife. Echa brytyjskiej klasyki tegoż gatunku rozbrzmiewają w „Shadow Of Love” z noworomantyczną partią wokalną Curses.

Tylko dwa nagrania z „Love Is The Dance” są instrumentalne. Tym razem Wiedemann i Beyer postawili więc zdecydowanie na piosenki. Stąd ich nowy album jest wyjątkowo rozśpiewany, łącząc zgrabnie klubową rytmikę z songwriterskim zacięciem. Śpiewają tu mniej lub bardziej znani wokaliści – w tym Rhye, RY X, Curses czy KÁRYYN. Ich głosy brzmią różne: raz soulowo, a kiedy indziej – wręcz post-punkowo. W efekcie powstaje wielobarwna całość, lokująca Âme w jednym rzędzie z takimi mistrzami tanecznego popu, jak GusGus czy choćby Pet Shop Boys.

Innervisions 2026

www.innervisions.net

www.facebook.com/innercityvisions

www.facebook.com/ame.innervisions