Ajaks – Fatherhood

Wprost ze studyjnej izolacji.

Można zacząć nieco prowokacyjnie. Otóż w zespole Ajaks nie ma niczego nowego. Są starzy znajomi, współpracujący ze sobą od lat, w wielu konfiguracjach, w zespołach mniejszych i większych, a więc muzycznie niekoniecznie potrafiących zaskoczyć siebie nawzajem. Można też inaczej: jeżeli w składzie znajdują się Marek Pospieszalski, Qba Janicki i Maks Mucha, to adekwatnie wszystko może się zdarzyć. I w przypadku „Fatherhood” właśnie zdarza się wszystko.

Ciekawostka pojawia się nim zdążymy włączyć płytę. Otóż za brzmienie albumu odpowiedzialni zostali spece od elektroniki, czyli Mateusz Wysocki i Krzysztof Ostrowski, a rzut oka na instrumentarium wskazuje, iż rzecz będzie akustyczna, a jeszcze konkretniej jazzowa do szpiku kości. Spieszę donieść, iż brzmienie wprost ze studyjnej izolacji cieszy uszy. Detale uchwycić można wyraźnie. Muzycy brzmią jakby stali obok siebie. Wszystko podane szczegółowo do tego stopnia, iż czuć przepływ energii.

Właściwie już od otwierającego „Days Off”. Zatrzymajmy się tu dłużej z uwagi na reprezentatywność utworu względem całości. Oto muzyka skupiona, podana bez zbędnej (w tym przypadku) brawury. Kontrabas i perkusja doskonale współpracują trzymając kompozycję w ramach, ale mają także dodatkowe zadanie: utrzymywać dyscyplinę. Ta jest zaskakująco ascetyczna. Muzycy grają w sposób uważny, jak gdyby zanim zrobili swój ruch wsłuchiwali się w grę reszty.

Repetycje są („Leg Work”). Dojrzałość pozbawiona zbędnych gestów – jest („Breathe”). Jest w końcu – mnie najbardziej zaskakująca – liryczna powściągliwość, choć pozornie zrywna, to kryjąca w sobie napięcie i kruchość („End of the Fucking World”). Czy ojcostwo mogło to sprawić? Czy ojcostwo mogło wpłynąć znacząco na tworzenie? Czy, w końcu, ojcostwo mogło zmienić relację wraz jej dynamiką łączącą trójkę muzyków? Wszędzie należy wstawić odpowiedź twierdzącą, a słuchając „Fatherhood” wyrażam radość, iż tak się stało.

Fernflower | 2026

Bandcamp: https://ajaks-trio.bandcamp.com/album/fatherhood