Mój mąż i ja byliśmy niezwykle szczęśliwi, gdy dowiedzieliśmy się, iż nasz syn będzie się żenił. Tuż przed ślubem, w tajemnicy, powiedzieliśmy mu, iż zamierzamy podarować mu mieszkanie jako prezent. Marek był zachwycony naszym zamiarem, a wieść o tym rozeszła się gwałtownie wśród jego znajomych. Wszystko szło dobrze, gdy nagle wydarzyło się nieszczęście.
Nasza córka, Jagoda, niespodziewanie zachorowała w pracy i prosto stamtąd trafiła do szpitala. Bez namysłu ruszyliśmy z mężem do niej. Badania wykazały, iż ma guz, więc konieczna była pilna operacja. Oczywiście, natychmiast potrzebowaliśmy sporej sumy pieniędzy. Szczęście w nieszczęściu, iż chorobę wykryto w porę.
W tej sytuacji zakup mieszkania dla syna nie wchodził w grę. Zaczęliśmy zbierać potrzebne środki na leczenie. Na szczęście rodzina i przyjaciele nie pozostali obojętni, wsparli nas najlepiej jak potrafili. Jedni pożyczyli pieniądze, inni wręcz powiedzieli, by ich nie zwracać. Wspólnymi siłami udało się zebrać kwotę na zabieg.
A wtedy syn zaskoczył nas swoim wyznaniem.
A co z moim mieszkaniem? Przecież obiecaliście! Rujnujecie mi życie.
Po słowach Marka poczułam, jak krew we mnie zamarza. Jak mógł powiedzieć coś takiego? Jak mógł być tak samolubny? Przecież to jego siostra, razem dorastali. Jak można porównać ślub i operację siostry? Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Ale Marek nie zamierzał odpuścić.
Dlaczego ona zawsze wszystko dostaje, a ja nic?
Nie wytrzymałam i zaczęłam na niego krzyczeć. Powiedziałam, iż nie chcę go więcej widzieć. Marek spakował rzeczy i wyprowadził się do swojej narzeczonej. Przez dwa tygodnie nie odzywaliśmy się do siebie.
W tym czasie Jagoda przeszła operację. Na szczęście wszystko przebiegło pomyślnie i kilka tygodni później została wypisana ze szpitala. Nie powiedziałam jej ani słowa o zachowaniu Marka. Byłoby mi wstyd. Nie chciałam jej martwić. Syn przez ten czas nie dzwonił, nie pytał choćby jak się czuje siostra. Wyglądało na to, iż mieszkanie było dla niego ważniejsze niż więzi rodzinne.