Po "Obiecującej. Młodej. Kobiecie" i "Saltburn" Emerald Fennell wzięła na warsztat książkę, w której zaczytywała się jako nastolatka. "Wichrowe wzgórza" są arcydziełem angielskiej literatury, w którym autorka Emily Brontë pod pozorem "tragicznego romansu" i w gotyckim obiektywie rozprawia się z problematyką klasizmu czasów rewolucji przemysłowej, nierówności płci i destrukcyjnej natury człowieka.
Adaptacja kultowej książki z XIX wieku od początku była krytykowana. Falę niezadowolenia wywołała najpierw wiadomość o obsadzie. Postać nastoletniej Cathy Earnshaw powierzono 35-letniej Margot Robbie ("Barbie"), a rolę Heathcliffa, którego wygląd porównywano w powieści do Romów, przyznano Jacobowi Elordiemu, australijskiemu aktorowi nominowanemu do Oscara za "Frankensteina".
5 największych zmian w filmie "Wichrowe wzgórza" Emerald Fennell
Pomińmy fakt, iż interpretacja Emerald Fennell aż ocieka scenami ukazującymi akty miłosne (a to wszystko przy akompaniamencie hyperpopowej muzyki Charli XCX). W końcu niewiarygodny narrator daje duże pole do popisu. Skupmy się lepiej na największych różnicach między książką a filmem.
1. Pochodzenie Heathcliffa
U Emily Brontë pochodzenie Heathcliffa jest zagadkowe i wpływa znacząco na jego odbiór przez otoczenie. Jako ubogie dziecko przemierzające samotnie ulice Liverpoolu zostaje przygarnięty przez zamożnego pana Earnshawa. Ze względu na ciemniejszą karnację jest postrzegany przez niemalże wszystkich dookoła za demona; odmieńca, który nigdy nie zostanie częścią społeczności. Sąsiad Earnshawów, pan Linton, sugerował, iż może być lascarem (marynarzem z Indii) lub hiszpańskim rozbitkiem. Czytelnicy zwykle utożsamiają tę postać z kulturą Romów.
W adaptacji Fennell wątek pochodzenia etnicznego antybohatera został wymazany, a zabieg ten wpłynął bezpośrednio na inny poruszany przez Brontë motyw klasizmu. "Czemu Heathcliffem tak gardzi zarówno klasa średnia, jak i służba? Tego do końca nie wiemy, gdyż analiza wątku hierarchii społecznej jest u Fennell taka, jak w "Saltburn". Pobieżna" – czytamy w naszej recenzji.
2. Brak Hindleya Earnshawa
Na odbiór Heathcliffa przez mieszkańców Wichrowych Wzgórz i Drozdowego Gniazda, a także na rozwój jego żądnej zemsty osobowości, wpływ w powieści z 1847 roku miało traumatyczne dzieciństwo. Za większość zadanych mu krzywd odpowiedzialny był starszy brat Catherine, Hindley Earnshaw, którego zżerała zazdrość na widok tego, z jaką troską "znajdę" traktuje jego ojciec. Po śmierci głowy rodu dziedzic posiadłości w Yorkshire upokarza przyszywanego brata, m.in. zapędzając go do roboty i znęcając się fizycznie nad nim.
W filmie reżyserki "Obiecującej. Młodej. Kobiety" nie istnieje ktoś taki jak Hindley. Jego cechy charakteru przejął pan Earnshaw, który – w przeciwieństwie do oryginału – żyje długo, wpada w nałóg, przepija cały majątek i nienawidzi Heathcliffa.
3. Drugie pokolenie nie istnieje
Fabuła powieści "Wichrowe wzgórza" obejmuje dwa pokolenia, a Fennell przeniosła na duży ekran tylko pierwszą połowę książki. Druga opowiada o wielopokoleniowej traumie, jaką odziedziczyli po swoich rodzicach Hareton (syna Frances i Hindleya Earnshawów), Cathy (córka Cathy i Edgara Lintona) oraz Linton (syna Heathcliffa i Isabelli Linton). Heathcliff mści się na nich za całe zło, jakie spotkało go w życiu. Dynamice postaci przygląda się z boku pan Lockwood, nowy najemca Drozdowego Gniazda.
4. Dziecko Cathy
W najnowszej adaptacji Cathy nie rodzi córki przed śmiercią, za to traci dziecko, które obumarło w jej łonie. Kobieta doznaje wstrząsu septycznego, po którym umiera.
Po długiej rozłące Heathcliff biegnie do Drozdowego Gniazda, gdzie znajduje martwą ukochaną w łożu. Przytula ją z całych sił, błagając, by nawiedzała go z zaświatów.
5. Isabella Linton nie jest ofiarą przemocy domowej
Największą kontrowersję wśród czytelników "Wichrowych wzgórz" budzi zmiana wątku Isabelli Linton, która w książce była siostrą Edgara, a w adaptacji jest jego wychowanką. W dziele Brontë dziewczyna ucieka z Heathcliffem. Za zamkniętymi drzwiami mężczyzna stosuje wobec niej przemoc domową, o czym dowiadujemy się z listów uciekinierki zaadresowanych do gosposi Nelly. Warto wspomnieć m.in. o tym, iż antybohater powiesił na drzewie psa swojej żony.
Fennell postanowiła dać Isabelli większą kontrolę nad swoim życiem. W filmie podopieczna Edgara nie jest już zahukaną ofiarą, a kimś, kto wyraża zgodę na to, by Heathcliff traktował ją (dosłownie) jak psa, co ma oczywiście fetyszystyczny podtekst. Na srebrnym ekranie widzimy, iż nowy właściciel Wichrowych Wzgórz trzyma partnerkę na łańcuchu. Nelly ze zgrozą dostrzega podczas wizyty w domostwie, iż Isabelli podoba się zaciśnięta na jej szyi obroża i przedmiotowe traktowanie przez Heathcliffa.