Mama wreszcie przeszła na emeryturę. Już od paru lat. „Jestem zmęczona – mówi. – Zdrowie szwankuje, praca była stresująca, współpracownicy toksyczni, a lata już nie te. Chcę w końcu pożyć dla siebie, a nie wiecznie dla innych”.

Mama w końcu przeszła na emeryturę. Już parę lat temu. „Zmęczona jestem,” mówiła. „Zdrowie siada. Praca nerwowa, zespół toksyczny, a ja już nie mam na to siły Chcę trochę pożyć dla siebie, nie tak jak dotąd”.
Tak naprawdę nikt się z mamą nie kłócił. Mama taka jest, iż nikomu nie przychodzi do głowy sprzeciwiać się jej decyzjom.

No i mama przeniosła się na działkę i zaczęła prowadzić swoje najlepsze życie: hoduje kwiaty i ogórki, pali na tarasie, pije kawę. Czasem z kropelką koniaku, czasem z książką. Porządkuje, odpoczywa od pracy, wspomina ją z lekkim dreszczem grozy i cieszy się, iż wnuki już dorośli i na całe lato nikt ich jej nie przywiezie.

Od czasu do czasu dzieliła się z nami, swoimi potomkami, mistrzowską radą:
Na emeryturę przechodźcie dopiero, jak wnuki skończą studia. To naprawdę ważne. Ważne, by zdążyli się usamodzielnić, zanim emeryt zostanie ich opiekunem. A za prawnuki już nie odpowiadacie, to już zmartwienie waszych dzieci lub ich dzieci wy jesteście wtedy poza konkurencją.

Ogólnie wszystko na jej działce było świetnie: punkt odbioru paczek, sklepik wiejski, internet, rabatki pod oknem, świeże powietrze, cisi sąsiedzi, życie bez napinki. Ale po pewnym czasie zrobiło się mamie trochę za spokojnie. I mama postanowiła się rozerwać: zalać betonem kilka metrów swojego dużego podwórka.

Trzeba było uporządkować miejsce parkingowe, bo według mamy wyglądało to niegodnie. I w ogóle nie ma co czekać na łaskę natury, bo natura już dała nam internet. W gąszczu internetu mama ekspresowo znalazła ekipę Złote Ręce, do każdej roboty. Oczywiście za pieniądze.

Nadszedł dzień zero. Przyjeżdża ekipa pięciu chłopa, a szefem Janusz. Mamie nie przyszło do głowy, by go nazywać inaczej niż Janusz, choć to wielki chłop, ponad dwa metry wzrostu. Zabrali się ochoczo do pracy, ale coś gwałtownie się zaczęło psuć. Dwa betoniarki już stoją, czekają na sygnał. Mama obserwuje.

Wtedy Janusza jakby coś tknęło. Taka okazja?! Kobiecina. Babcia-dmuchawiec. Sama, a tu „męskie” roboty betonowe, na których według Jana mama nie ma pojęcia. I podjęli decyzję, iż dorobią gdzie się da, przecież babcia to można coś dorzucić, a przyjąć więcej niż ustalono.

Janusz zaczyna swoje:
Tak się nie da, wszystko tu krzywo, źle Trzeba zapłacić dwa razy więcej, albo zaraz zwijamy interes. Szukajcie sobie innych.

Mama wysłuchała, pokiwała głową z wyrozumieniem. Pięćdziesiąt tysięcy mówicie? A dwadzieścia pięć tysięcy nie wystarczy? No trudno Ufajmy sobie. Przecież takie poważne chłopy

Nagle dodaje:
A może się założymy?

O co? ożywił się Janusz, aż mu oczy zabłysły.

O właśnie te pięćdziesiąt tysięcy złotych. Załóżmy się, iż ja, Janusz, twoją ekipą tak pokieruję, iż zrobicie wszystko perfekcyjnie, nie w dzień, jak mówisz, tylko w trzy godziny. Zdążycie ty mi płacisz pięćdziesiąt. Nie zdążycie ja tobie. Umowa stoi?

O szczerości ja na miejscu Janusza sto razy bym się zastanowiła. choćby jeżeli babcia to tylko tak wygląda, po co się w to wplątywać? Ale Janusz uniwersytetów nie kończył, a pewność siebie i chciwość miał wzorową. No i poszło.

Janusz siadł na schodku z kawą patrzyć. A Aleksandra Stanisławówna wciągnęła gumowce i odpaliła się.

W pięć minut porozstawiała chłopaków po kątach tak zręcznie, iż sami nie załapali, kiedy stali się drużyną marzeń. Każdemu pokazała co, gdzie nosić, jak wyrównać, gdzie nie tracić czasu, jak przyspieszyć, gdzie nie popełnić błędu. choćby betoniarzom zrobiła krótki kurs: kiedy lać, jak lać, by nie wywalić wszystkiego naraz, ale pracować dobrze. Najważniejsze wycisnęła z procesu tyle, iż ani jednego zbędnego ruchu, ani sekundy spóźnienia.

Krótko mówiąc bogini betonu.

To, co mieli rozciągnąć na cały dzień, rozstrzygnęła w dwie godziny z ogonem. I to tak, iż nie można się było do niczego przyczepić. Prosto. Równo. Porządnie. Z głową.

Janusz na początku się uśmiechał iż zaraz się zmęczy. Potem przestał się uśmiechać. Potem aż zbladł. Przypomniał sobie zakład. Słowo się rzekło dawaj pięćdziesiąt.

Januszowi chyba na chwilę odcięło mowę. A jego twarz zrobiła się taka, jakby nagle zauważył, iż rzeczywistość nie musi odpowiadać jego wyobrażeniom.

Proszę pani wyszeptał. Powie mi pani jedno Jak?! Jak to jest możliwe?! Przecież tak się nie robi!

Da się spokojnie powiedziała Aleksandra Stanisławówna i strzepnęła pyłek betonu z rękawic. Jak jechaliście tutaj, widzieliście duże rondo? Takie, co ma trzy poziomy?

Widzieliśmy wymamrotał Janusz.

choćby po nim jechaliście?

No, tak…

No to dobrze wam szło. Ja to projektowałam.

I wtedy, jak mówią, Janusz naprawdę zrozumiał, iż dmuchawiec bywa czasem tylko człowiekiem, który całe życie pracował tam, gdzie słabi nie wytrzymują długo. I iż zakład z takim człowiekiem to kiepski interes.